yaslarımız daha hüzünlüdür

sevinclərimiz şənlərimiz bir nisgillə bərabərdir

bir kişi arvadıyla oturub borclarını saylaşdırırmış, o arada arvadı dönüb deyir ki ay kişi üzülmə allah kərimdir. kişi birdən baş qovzuyub deyir , arvad nə deyim olasan? yadıma saldın ki elə Kərimə də borcum var.

indi biz, məhərrəm deyilir, qanadları qırılan, sinələrinə kurşun girən quşlarımız yadımıza düşür ki Vətən uğrunda can veriblər,

Qəzzə deyilir, qara bağ yadımıza düşür

Üç güllə vurdular ona:
Alnından, ürəyindən, boğazından.
Düşünürdü, oxuyurdu, sevirdi o adam!

Məni, vətənimə yazdığım yarımçıq şe'rin sonunda gömün;
Vətənim, mən və köksümdəki üç güllə...
Bu şeir heç bitməyəcək!..

səeed N

şənliklərimizdə nisgillərimiz yadımızda olarak dərində içəridə bir hüzün yeli əsir

Buraxsam elimi obamı olmaz

zindanın gündüzü axşamı olmaz

deyirler yaz gəlib, bayram gələcək

bayraqsız bir elin bayramı olmaz...

amma genədə işiq yolu axtararaq, geçmişimizə güvənərək, korluqlara dayanaraq, gələcəyə addımlayırıq

Həq sel kimi dəryayə axıb yol tapacaqdır

Daş atmağınan kimsə onu çondurə bilməz

Aləmdə qaranlıqlar agər birləşə bahəm

Bir xırdaca şəmın ışığın SÖNDURƏ Bilməz