می خوام از تو بنویسم:

تویی كه همیشه و هر وقت و هر كجا كه بهت فكر میكنم گریه ام میگیره. نمیدونم چرا...هر وقت بهت فكر میكنم انگار كه جز با تو با هیچ چیز دیگه زندگی نكردم. انگار فقط تو بودی كه باعث میشدی خون تو رگهای من بالا و پایین بره. فقط تو ... ولی هر وقت بهت فكر میكنم گریه فواره میشه ! نمیدونم....

نه اینكه بگم نبوده‌ ، چرا بوده ، بوده لحظه هایی كه به تو فكر كردم و خندیدم یا ریسه رفتم یا غش كردم یا چه میدونم تركیدم. بوده لحظه هایی كه با تو به گذشته ها رفتم و كلی خوشحال شدم. تو اصلا چی هستی؟ چی هستی كه هر وقت بخوای آدمو به گریه میندازی هر وقت میخوای میخندونی و خوشحال میكنی... من واقعا نمیدونم تو چی هستی... فقط میدونم تو این دنیایی كه من دارم با كمكش از تو مینویسم بهت میگن:خاطره

آره ! با تو گریه ام میگیره با تو میخندم !! از این جالب تر نمیشه !

این دروغه كه میگم فراموشت میكنم !

مثله همیشه:تو باور نكن !