...  خانم  حقیقت امر این است که من در حال حاضر با تمام وجودم  از تمام نویسندگان  و شعرایی که زن را فرشته ی آسمانی و سرچشمه ی سعادت و خوشبختی زندگی مرد قلمداد کرده اند به شدت متنفرو منزجرم زیرا زن را مظهر شیطان میدانم.شیطانی که رحم و عطو فت نمی شناسد .

یک زن از زیبایی خدا دادی خود تا حد اکثر  امکان سو ء استفاده می کند .بد بختی و تباهی به وجود می آورد.دریغ که این فرشته ی رحمت شعرا از جنایات خود کوچکترین تاسف و تاثری هم ندارد.

یک زن هنگامی که از زیبایی فوق العاده ای بهره مند است

و خود از این عطیه ی الهی آگاهی دارد

خواه نا خواه هوس مشئومی در او به وجود می آید که از میزان و کار آیی زیبایی و طراوت خویشتن آگاه شود قدرت اجرایی برق نگاه خود را بیازماید .اینجاست که مردی بیچاره و بی خبر و بی گناه وسیله ی این آزمایش بی رحمانه قرار می گیرد.مرد با نگاه گرمی رو به رو می شود نگاهی که وعده ها و وعیدها در خود نهفته دارد.آنگاه  مرد نگون بخت  فریب می خورد و عاشق می شود.زندگی و سر نوشت خود را به پای محبوب خود میریزد.بهتر بگویم به دست عاری از ترحم او می سپارد و زن...هنگامی که از عشق مرد به خود اطمینان یافت و او را افتاده در خاک دید.نگاهی کوتاه و گذرا به اسباب بازی کهنه و مزخرف خود می اندازد و می گذرد و هر آنچه را که دیده و شنیده فراموش می کند...