وقتی فردی می میرد صاحبان عزا با شیونهای خود همسایگان را خبر می كنند ع سپس همگی جمع شده با صدای بلند برای خوبی های وی و نیز در جدایی او می نالند.
«اگر مرده زن باشد ، از پدر یا برادر وی اجازه می گیرند كه آیا در طایفه شوهر دفن گردد یا می خواهند او را به میان طایفه خودشان ببرند ؟ (اگر زن جوان باشد و بچه بدنیا نیاورده باشد معمولاً برای دفن به طایفه خودشان می برند.»
بعد از اجازه دادن صاحبان مرده فرد مرده را می شویند و سپس وی را در نمد می پیچند و جهت انجام نماز میت به مسجد محل می برند و یا در حیاط منزل 2 ركعت نماز میت می خوانند و برای وی ایمان و دوری از عذاب جهنم آرزو می كنند. سپس با وسیله ای برای دفن به گورستان می روند چون گورستان معمولاً دور از شهر یا روستا می باشد و زنان حق شركت در نماز میت و مراسم خاكسپاری را ندارند.
«قبر را به گونه ای می كنند كه دارای دو قسمت باشد بدین معنی كه ابتدا قسمتی از زمین را به عمق یك متر در 2*5/1 متر می كنند و سپس ضلع غربی آن را مجدداً به اندازه انسان شروع به كندن می كنند و بعد حاضرین پارچه یا چارقد روی میت را برداشته روی قبر با دست نگه می دارند و مرده را به ارامی در محلی كه كنده اند قرار می دهند چادر به گونه ای حائل است كه آسمان و ناظرین بالائی هیچكدام قرار گرفتن مرده را نمی بینند . سر مرده را به سمت شمال و صورت را به سمت قبله قرار داده و در مقابل چشمان وی به دیوار قبر دعایی موسوم به «كوكرك دعا» نوشته بر دیواره قبر می چسبانند به این اعتقاد هنگامی كه نكیر و منكر برای سؤال آمد چشمان مرده به آن دعا افتاده بتواند جواب دهد. و بعد چوب و نی را به گونه ای اریب قرار می دهند و به تدریج خاك روی لحد می ریزند . خاك روی گور را به اندازه كوهان شتر بر جسته می كنند . در حین خاك ریختن بر سر گور دو قطعه چوب به طور عمودی یكی در محل سر و دیگری در محل پای مرده قرار می دهند و به آن بندهای كفن را می بندند . سپس همگی دور قبر جمع می شوند . و یك نفر می گوید: «آهای جماعت فلان پسر یا دختر فلانی چطور آدمی بود؟» و همگی در جواب می گویند: «یخشی كیشی در» (آدم خوبی است) و سه بار این جملات را تكرار می كنند . و سپس مقداری پول را بین شركت كنندگان در مراسم خاكسپاری تقسیم می كنند .
بعد از خاكسپاری مرده ، همگی آمده ، جلوی خانه مرده با صدای بلند شروع به گریه می كنند و زنان نیز از اتاقها خارج شده با مردان گریه كرده همدیگر را تسلی می دهند. بعد از آن در حیاط خانه چادری بزرگ تهیه می كنند و هفت روز در آن از مهمانان كه برای عرض تسلیت آمده اند پذیرائی می كنند . روز هفتم در ضمن چیدن چادر بار دیگر همگی با صدای بلند گریه می كنند مراسم چهلم و صدم و صدقه هر ماه را در سال اول می دهند از آن پس هر سال را صدقه (خرج) می دهند.
فامیلهای نزدیك مرده به مدت یكسال لباس خود را عوض نمی كنند و به جشن و عروسی نمی روند.
«وقتی یكی از عزیزان خانواده ای از چادرنشینان بمیرد فوتش باعث می شود كه مدت یكسال تمام همه روزه مراسمی بر پا گردد».
«اموال مرده را طبق شرایط اسلامی بین وارثان تقسیم می كنند ، زن بیوه را صاحبانش بعد از گذشت یك سال از طایفه شوهر می گیرند تا دوباره شوهر دهند ولی اگر زن راضی به رفتن نشود مالی به عنوان حق نشاندن (اوتیرتما مال) به طایفه زن می پردازند. زن بیوه می تواند شوهر نكند یا اینكه او را به عقد برادر كوچك شوهر متوفی در آورند كه این عمل را (داقیلماق) می نامند.
