رودخانه ی خُشک

*

یک بار، بندر عباس که بودم از جائی رد  می شدم.

مسیری بود که  از میانِ  تپه ماهورها و ناهمواری

ها می گذشت. چیزی بود در حدِّ یک « مَسیل» . که

وقتی باران می آمد، باران سیل آسا؛ توی این مسیر

جاری می شد.  یه هو، ترس بَرَم داشت که  یه وقت

بارون نیاد.راه گریزی دیگه برای آدم نمی ماند. اما

هوا صافِ صاف بود و خبری از باران نبود. گرچه

به هوای آنجا اصلاً نمی شد اعتماد کرد. تازه باران

که می اومد،سیل آسا؛ طوری که زمین و آسمان به

هم دوخته می شد. اما یه دقیقه بعدش، حتا یه قطره

آب نمی دیدی. پنداری همه ش دود شده و رفته هوا.

هرچه بود، غمم گرفت. همان جا نشستم ؛ و این  را

نوشتم.

* *

خمیده در تسلیتِ تو، قامتِ درختِ تناور

فرو نشسته به سوگواری تو، هزار شاخسارِ طَراوت؛


به سنگواره ی بسترِ خشکت، نشسته بلبلِ غمگین

به حسرتِ پر آبیت، هزار ماهیِ محزون؛


به اشتیاقِ دیدنِ موجِ تو، آمدِه نسیمِ دِل اَنگیز

در آرزوی زلالِ جاریِ تو، برگهای سرخ، شتابان؛


به غمگساری اندوه تو، پرنده های مهاجِر

به همدمی و همدردیت، از راه رسیده مسافر:


به تعزیتِ دِلِ سوگوارِ من بنشین!

به تسلیتِ خیلِ دِل شکسته گان برخیز!


* *


 ۱۵/۷/ ۶۳