گاهی كه دلم
به اندازهء تمام غروبها می گیرد
چشمهایم را فراموش می كنم
اما دریغ كه گریه ، دستانم نیز مرا به تو نمی رساند
من از تراكم سیاه ابرها می ترسم و هیچ كس
مهربانتر از گنجشكهای كوچك كوچه های كودكی ام نیست
و كسی دلهره های بزرگ قلب كوچكم را نمی شناسد
و یا كابوسهای شبانه ام را نمی داند
با این همه ، نازنین ، این تمام واقعه نیست
از دل هر كوه كوره راهی می گذرد
و هر اقیانوس به ساحلی می رسد
و شبی نیست كه طلوع سپیده ای در پایانش نباشد
از چهل فصل دست كم یكی كه بهار است

پیش از آنكه واپسین نفسم را برآرم

پیش از آنکه پرده فرو افتد

پیش از پژمردن آخرین گل

برآنم که زندگی کنم

برآنم که عشق بورزم

برآنم که باشم در این جهان ظلمانی

در این روزگار سرشار از فجایع

در این دنیای پر از کینه

نزد کسانی که نیاز مند منند

کسانی که ستایش انگیزند

تا دریابم

شگفتی کنم

باز شناسم

که...

که میتوانم باشم

که میخواهم باشم

تا روزها بی ثمر نماند

ساعتها جان یابد

لحظه ها گران بار شود

هنگامی که می خندم

هنگامی که می گریم

در سفرم به سوی تو

به سوی خود

به سوی خدا

که راهی است ناشناخته

و گاه ناهموار

راهی که باری در آن گام نهادم

كه قدم گذارده ام و سر بازگشت ندارم

بی آنکه دیده باشم شکوفایی گلها را

بی آنکه به شگفت درآیم از زیبایی حیات

اکنون مرگ میتواند فرآید

اکنون می توانم به راه افتم



از اکنون میتوانم بگویم که زندگی

مهندس عزیز بازم مثل همیشه عالی بود...موفق باشی عزیزم

khobe moafagh bashin

salam