شب چه بی تکرار اغاز می کند سیاهی را

!و چه تنها اواز سکوت می خواند

ماه لم داده به شب خواب خورشید را می بیند

شب تکرار می کند لالائی مهتاب را بی عبور ابری در اسمان اتاق بی سقف من

دستان سپید صبح موهای سیاه شب را نوازش می کند هر روز

و بیدار می کند ماه را از خواب خورشید

با بوسه ای داغ

و فراموش می کند که من زیر سقف بی اسمان اتاقم

! چه تنها و بی خورشیدم