تو را به جای همه ی کسانی که نشناختم دوست می دارم
پاسی از شب گذشته و حجابی از غم بر دلم پرده افکنده. نمی دانم چرا دلم اینقدر هوای گریه دارد هوای شانه های تو. هوای دستهای مهربانت ...

چه بسیار اشکها که به خاطر غرور من جاری شد و چه بسیار لبخندها که پژمرد و چه فراوان دلها که شکست و من آرام و مغرور پا بر روی خورده های آن نهادم بی آنکه تصور کنم شاید زخمی که از آن بر دلم خواهد نشست چه بسا عمیق و کاری گردد . هیچ گاه به آینده ننگریسم. همیشه مغرور و سربرافراشته بودم. و خود نیز بر این غرورم می بالیدم. اما امروز پس از گذشت زمان که گرد فراموشی بر تمام خاطراتم پاشیده دوباره دفتر خاطرات زندگیم را ورق می زنم . در هر برگ برگ آن رد پای خاطره ای را می بینم .

خاطره تلخ و شیرین. زشت و زیبا. و دوستانی زلال تر آب . و زیباتر از رنگین کمان . اما دریغ و هزار افسوس که دیگر فقط نامی از انان در دفتر خاطراتم باقی مانده .

دوست. واژه غریبی است و زیبا . و چه باعظمت. آنگاه که باتمام وجود در آن ذوب می شوی. اما دریغ از صداقت . دریغ از وفا داری و یکرنگی.

واژگان غریبی است. دوستی می گفت فلانی انسان شریفی است فلان است و بهمان. ای ساده دل زیبای من کوبیدن جملات زیبا بر کیبود بی زبان، بدتر از کوبیدن آب در هاون است. در این دنیای مجازی تنها چیزی که نیست ذره ای اعتماد، محبت و وفاست. همه چون نوشته ای ریز در صفحه ای که گاه مثل ستاره ها چشمک می زنن و گاهی پرنورتر و گاه بی فروغ می گردند. هیچکس تو را به خاطر دوست داشتن دوست نمی دارد.
وبلاگهای زیبا پروفایلهای پرآب و تاب عکسای شیک و دیدنی کلمات شیوا و زیبا و دلپذیر احوالپرسیهای تکراری . این زندگی در جامعه مجازی ایرانیان است. هدر دادن وقت با بحثایی چون نفر قبلی ات را چندتادوست داری ؟ دمپایی خیس دستشویی چقدر عذابت می دهد....

چرا از این فضا به نحو احسن استفاده نمی کنیم چرا به جای دورنگی و دودوزه بازی یکرنگ و با صفانمی شویم. تا کی دروغ تا کی فریب تا کی خودآرایی و دیگرفریبی ...

نمیدانم شایددوستان با خواندن این نوشته هر یک تصوری به ذهنشان خطور نماید.

شاید ملامت کنند شاید همدردی . شایدهم کسی خود رالایق این دلتنگی بداند. و آن را به خود نسبت دهد. درهر حال خوشحال می شوم جویای الطافتان باشم و منتظر یادداشتهای زیبای شما در مورد این بحث ابهام برانگیز خودم هستم

تو را به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم دوست می دارم