نه مرادم ، نه مریدم ،  نه پیامم ،   نه کلامم ، نه سلامم ، نه علیکم

، نه سپیدم ، نه سیاهم ، نه چنانم که تو گویی ، نه چنینم که تو خوانی

 ، نه آنگونه   که گفتند و شنیدی ،  نه سمائم ،   نه زمینم ،

نه به زنجیر کسی بسته ام  و برده دینم ، نه سرابم ، نه برای دل تنهایی تو جام شرابم ، نه گرفتار و اسیرم ، نه حقیرم ، نه فرستاده پیرم ، نه به هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم  نه جهنم نه بهشتم ، چُنین است سرشتم ، این سخن را من از امروز نه گفتم ، نه نوشتم ، بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم.

حقیقت نه به رنـگ است و نه بـو، نه به هــای است و نه هــو ، نه به این است و نه او نه به جـام است و سَبـو ، گر به این نقطه رسیدی به تو سر بسته و در پرده بگویــم ، تا کســی نشنـود این راز گهــربـار جـهان را.

آنچـه گفتند و سُرودنـد تو آنـی ، خودِ تو جان جهانی ، گر نهانـی و عیانـی ، تـو همانی که همه عمر بدنبال خودت نعره زنانی ، تو ندانی که خود آن نقطه عشقی ،

 توخود اسرار نهانی، همه جا تو، نه یک جای، نه یک پای،هَمه ای، با هَمه ای ، همهمه ای ، تو سکوتی ، تو خود باغ بهشتی ، تو بخود آمده از فلسفه چون و چرایی .

به تو سوگند که این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی ، در همه افلاک بزرگی

 نه که جُزئی ، نه که چون آب در اندام سَبوئی ، تو خود اویی ،

 بخودآی

 تا به درخانه متروکه هرکس ننشـــینی و بجز روشنــی شعشـعه پرتـو خود هیچ نبـینـی،و گلِ وصل بـچیـنی .

کعبه تویی       صنم تویی        حرم تویی     دلبرمحترم تویی    عاشق بینوا منم