بی تو این عشق غریب است ، بهارم! برگرد

این همه فاصله آید به چه کارم؟ برگرد



آسمان خسته تر از من ، وَ من از رفتن تو

پُرم از ابر ، که همواره ببارم ، برگرد



سهمم از شعر ، فقط گریه شده ، ماه ِ غزل !

ها . . . دگر خاطره از خنده ندارم ، برگرد



صبر بارانی من را که خزان دزدیده ست

قدر این پنجره من تاب نیارم ، برگرد



من ِ ققنوس صفت سوختم از تنهایی

تا کجا شعله به دفتر بنگارم؟ برگرد



بی تو اینجا قفسی تنگ تر از خاطره هاست

بی تو این عشق غریب است ، بهارم! برگرد

نبودی من برایت گریه کردم

برای غصه هایت گریه کردم

من امشب بغض تلخم را شکستم
نشستم بی نهایت گریه کردم

چو در پسکوچه های چشمم امشب
ندیدم رد پایت گریه کردم

تو کوهم بودی و هستی کجایی
که من برشانه هایت گریه کردم

بگو ای آسمان با او که امشب
به یادش پا به پایت گریه کردم

چو بودی گریه میکردی به حالم
نبودی من به جایت گریه کردم.