نه هركه چهره برافروخت  دلبری داند      نه هركه آینـــه سازد سكندری داند

نه هرکه طرف کله کج نهادوتند نشست    کلاهداری و آیین ســـــروری داند

تو بندگی چو گدایان بشرط مزد مکن  که دوست خود روش بنـده پروری داند

غلام همت آن رند عافیت ســوزم       که در گدا صفتی کیمیــــــاگری داند

وفا و عهد نکو باشد ار بیــاموزی        وگــرنه هر که تو بینی ستمگری داند

بباخــــتم دل دیوانه و ندانســـتم     که آدمی بچه ای شـــیوه ی پری داند

هزار نکته باریک تر زمو اینجاست      نه هرکه سر بتراشـــــد قلندری داند

مدار نقطه بینش ز خال تست مرا         که قدر گوهر یکدانه جوهــــری داند

بقد وچهره هرآنکس که شاه خوبان شد   جهان بگیــــرد اگر دادگستری داند

زشعر دلکش حافظ کسی بود آگاه

که لطف طبع وسخن گفـــتن دری داند