آقای عماد واقعاً مطالب قشنگی تو وبلاگشون مینویسن.بعضی از نوشته هاش به سبک سعدیه،برای من که خیلی جالب بودن

درخت هر چه بزرگتر و بارش بیشتر ، افتاده تر و سر به زیر تر

گویند گناهكاری را به جهنم می بردند ، در راه چند باری ، ایستاده و به پشت سر خود نگریست،

ناگاه، نگهبان همراه وی دستور داد، كه اورا به بهشت ببرند.

علت را جویا شدند ، گفت: به این علت او از جانب خداوند بخشیده گردید كه وی با نگاه كردن به پشت سر خود، تا آخرین لحظه به بخشش و رحمت خدا امید داشت.

و چنین بود كه در روز رستاخیز ، زمین لب به سخن گشود و از كسانی كه با غرور و تكبر بر روی آن گام نهادند ، نزد خداوند شكوه كرد

آری ای دوست غرور و نخوت آدمی را به وادی نیستی و ظلال می كشاند و تواضع و فروتنی ، به سعادت.

این جهان به مثابه كاروانسرایی می ماند كه هر مسافری چند صباحی در آن می ماند و با صدای جرس ، توشه خود را بر میچیند و راهی مقصد می گردد.

چه مسافرانی كه آمدند و رفتند و هیچ با خود نبردند ، جز توشه خویش!

من بنازم به نازی كه ننازد به ناز خویش