چه قدر حقیرند مردمانی كه نه جرأت دوست داشتن دارند ، نه اراده‌ی دوست نداشتن ، نه لیاقت دوست داشته شدن و نه متانت دوست داشته نشدن، با این حال مدام شعر عاشقانه می‌خوانند

چه دردناک است گلفروشی که می گفت تا حالا کسی به من  نداده

و چه بسیارند می فروشانی که نمی دانند مستی چیست

و چه حقیرند مدعیان کوی عشق!!!

(آفتاب  را دوست دارم  بخا طر وسعت روحش

                    که شب  ناپدید می شود تا ماه فراموش کند حقیقت تلخی را که از او نور می گیرد)

(ای کاش اهمیت در نگاه تو باشد نه در چیزی که به آن می نگری آنده ژید)

(علف در خاک ازدحام خویش را می جوید 

و درخت در آسمان تنهایی خویش را             تاگور)

(هر گز  در میان حیوانات مخلوقی  که برای  کبوتر بودن ساخته شده است کرکس  نمی شود  این در هیچ حیوانی دیده نمی شود به جز آدمیانویکتور هوگو)

بر سنگ مزارم بنویسید آزرده دلی خفته در این خلوت خاموش         زاده غم بود و ز غمهای جهان گشته فراموش