(آفتاب  را دوست دارم  بخا طر وسعت روحش

                    که شب  ناپدید می شود تا ماه فراموش کند حقیقت تلخی را که از او نور می گیرد)

(ای کاش اهمیت در نگاه تو باشد نه در چیزی که به آن می نگری آنده ژید)

(علف در خاک ازدحام خویش را می جوید 

و درخت در آسمان تنهایی خویش را             تاگور)

(هر گز  در میان حیوانات مخلوقی  که برای  کبوتر بودن ساخته شده است کرکس  نمی شود  این در هیچ حیوانی دیده نمی شود به جز آدمیانویکتور هوگو)

بر سنگ مزارم بنویسید آزرده دلی خفته در این خلوت خاموش         زاده غم بود و ز غمهای جهان گشته فراموش

va sokhany  beh az bi sokhany nashnidam