(راز آواز قناری) 14 بهمن 84 - 20:51 |
پگاه بود...
ونسیم...با کوله باری از عطر اقاقی و یاس پس کوچه های ذهن را درمی نوردید و دست خورشید آرام می رسید به گونه های آلاله می نوازید او را و پرندگان... بر فراز بر شاخه ها و آسمان... می ستودند...او را وقناری در قفس...می خواند من در کنار بنفشه... پس کوچه های ذهن را... با شبنم گونه هایش شستم مسیر نگاهم در پی ریسمان طلایی آواز قناری دوید تا به قفس وبر سرلوحه ذهنم...که پاک بود... از سرمشق دیروز این عبارت نقش بست... چیست راز آواز قناری هوای قفس کشنده... ودر آنسوی میله ها... در رهایی... سمور و گربه و قرقی و عقاب تیز چنگ و تیز دندان... در زمین و آسمان بیداد می کنند درنده...آماده وچیست راز آواز قناری؟ ای کاش می توانستم از خودش بپرسم چه را این گونه می ستایی... ای مجنون زیبا واین رشته های طلا... که همواره از قفست به آسمان جاریست شکرانه کدامین نعمت است؟ خورشید آمد بر فراز... من دوان دوان در پی این راز... که چیست... راز آواز قناری از خلوت خویش بیرون جستم به شلوغی خیابان پر بود از سایه های سرد سایه صدها برج و ماشین و دروغ سایه های سرد مردان و زنان یخ زده آفتاب مرداد است و سرد است یاد آنروز به خیر...که به زیر آفتاب مرداد دل پر می زد برای خنکای چتر درخت ولی امروز یخ می زند... در حرارت کف آشفته بازار و تا چشم کار می کند... صدها خنجر است...که زمین و زمان را می درد خورشید در مسیر مغرب بود رخت سخاوت بسته بود و می رفت من دیدم...امروز در خیابان امروز در بازار وقتی که انسانیت را به حیوانیت فروختند خورشید از آن بالا همه را می دید و تعداد قلب های شکسته را می داند و همراه قلب های شکسته اشک ریخت ولی کسی اشک های خورشید را ندید تا خورشید به گریه افتاد...ابر به مقابلش دوید تا درد خورشید شنید...تا درد خود گفت هر دو با هم به گریه افتادند و خورشید اگر می خواست... همه را می سوزاند وابر اگر می خواست... همه را در رویاهای بد بویشان غرقه می کرد لیک... در میان این هیاهو...من کجا ایستاده ام مگر من در پگاه...در کنار بنفشه نبودم پرندگان کجا رفتند... چه شد شمیم دل آویز اقاقی و یاس این همه زخم چیست بر تن زمین... این همه ننگ چیست بر دامن زمان... این چه بغضیست در گلوی آسمان... آری خورشید رفته است... و همه جا به رنگ سایه است... همرنگ زوال...سیاه و تلخ و سرد آی آدمک ها... مگر تا چه حد می توان سرد بود یخ هاتان را آب کنید وبا جادوی محبت... قله های سر به فلک کشیده یخ را در نوردید و بر فراز قله ها با یستید...تا آب شود برود در دل زمین...وزمین... گرمای محبتش را در آن بدمد و آن را هدیه کند به رودها...دریاها و زمین و رود و دریا و خورشید و آسمان دست به دست هم دهند و اکسیر عشق را... به جو بریزند تا ریه ها را پر کنید از آن... باز دوست بدارید... باز به سراغ جادوی محبت بروید آدمک ها دوست بدارید... آدمک ها آدم شوید... شب است... ونسیم دود آلود... درپس کوچه های ذهن می پیچد و سرلوحه ذهن سیاه است... از انبوه سوال... قفس را نگریستم... چیست راز آواز قناری؟ قفس گواهی است از فقدان آزادی و از دیدن میله ها می توان آزادی رافهمید کاش میله های دنیا هم پیدا بود چیست راز آواز قناری؟ که می داند؟ آنچه در وسعت دانستن من گنجید این است قناری نه آزادی را می ستاید و نه... امنیت مبهم قفس را... قدرتی را می ستاید که خورشید را آفرید... با آن سخاوت قدرتی که اقاقی و یاس را آفرید رود و کوه و نور و جنگل را او را که یادش در قفس هم امنیت مسلم لست او که من را...تو را...ما را...آفرید ما را که آب و دانه قناری را فراهم کنیم ما را که عشق بورزیم... دوست بداریم... قناری ها را... و همواره این سوال را از یگدیگر بپرسیم... ودر پی جواب برویم... چیست راز آواز قناری؟ ولی افسوس...که هم اکنون...من به گریه افتاده ام زیرا که شب است و هوا مسموم است. |
نظرها