پیر منو و مراد من ، درد من و دوای من

فاش بگفتم این سخن، شمس منو خدای من

از تو به حق رسیده ام، ای حق حقگزار من

شکر تو را ستاده ام ، شمس منو خدای من

مات شوم ز عشق تو ، زانکه شه دو عالمی

تا تو مرا نظر کنی ، شمس منو خدای من

محو شوم به پیش تو تا که اثر نماندم

شرط ادب چنین بود ، شمس منو خدای من

ابر بیا و آب زن ، مشرق و مغرب جهان

صور بدم که می رسد، شمس منو خدای من

کعبه من ، کنشت من ، دوزخ من، بهشت من

مونس روزگار من ، شمس منو خدای من