من دیشب مسافر بودم ،

هنوز هم از سفر لذتی می برم که گویی اولین بار است!!

الان باید بگم  " بار دیگر در  شهری که دوست می داشتم و دارم " هستم!

و از امروز روزهای جدیدی را در تقویم خواهم نوشت...

این بلاگ را خطاب به همه مردم سرزمین دلم می نویسم ،

همه دوستان و ... دوست دارانم هم !

به دوست بسیجی و مخلصم ؛

من هنوز همانم ،همانقدر پرشور و همانقدر کودک که جذب سادگی می شود به سادگی ،

تو نمی دانی و هرگز هم نخواهی دانست که من با چه تلاشی در طی این سالها قسمتی از وجودم را به عمد و با حداکثر سر سختی همانگونه نگاه داشته ام که هنوز حرم که می روم...

من پاکیت را همواره ستوده بودم و صبح اما دیدم که چگونه حسرت از تو موجودی بد گمان و سخت ساخته است...

جواب سوالت را اکنون می دهم : نه ، دل تنگ نیستم!

هرگز دل تنگ موجودات بی مهر نیستم.

به آرمین؛

راستش از شنیدن کلمات " شرعا ، قانونا ، اخلاقا ، بچه ، شناسنامه ، تعهد و..." خسته شده ام.

من ابدا در بند چیزی نخواهم بود مگر آنکه کسی مرا اسیر مهر ورزی خود کند...

و من شدیدا در این قسمت استعداد صید شدن دارم!

من بازیهای طولانی را دوست ندارم.

دلم باد بادک بازی می خواهد،

پیاده روی شبانه  در جایی که نمی شناسندت و آوازهای بلند خواندن،

روی چمن چرخیدن و چرخیدن تا نابودی تعادل های فیزیکی،

ماشین سواری بدون بنزین و...

به محمد مهدی؛

سخت باور کرده ام که تنها چیزی را می توان داشت که عمیقا خواسته باشی

و مال تو می شود آنگاه که براستی آرزو کرده باشی.

و هیچ کس هرگز سهم دیگری را از آن خود نمی کند.

به مهربان دوست  براستی مهربانم؛

که مرا مهمان اذان مسجدالحرام می کرد در نیمه های شب

 و زیر باران پاییزی خیس می کرد تا بدیها را کامل از یاد ببرم و به روشنی برسم...

می ایستاد و به غافلگیری انگشتان هیجان زده و مشتاقم هنگام دریافت هدیه بی مناسبت می خندید.

بسیار مدیون او هستم که به من آموخت فاصله ها فیزیکی تعریف نمی شوند

و اکنون که او نیست من براستی آرامش حضورش را همچنان دریافت می کنم.

و به همه مردم سرزمین دلم...

دوستان خوبی که دلم براستی مال آنهاست،

و من هر کجا که باشم هرگز در هیچ قالبی فرم نخواهم گرفت جز عشق ورزیدن...

نرگس را بسیار دوست دارم و حسین و ویرا را ،

خاطره کوتاه لیلا،

سارا و محمد آقا و علی،

فاطمه و آقا مهدی،

سحر و علی،

آزاده و آمنه را نیز و...

صفوراااا...

که از اولین دیدارمان 11 سال می گذرد،

و ما براستی آموخته ایم که دوستی در زمان تعریف می شود،

 و نمی دانم چه چیزی مضحک تر از نامیدن هر رابطه ای با عنوان دوستی می تواند باشد!!

واااای...

داشت یادم می رفت!!

و اگر اینطور می شد هرگز خودم را نمی بخشیدم.

 به دوست خردسالم؛

که هرگز کودکی مرا تا این حد درگیر خود نکرده است.

هرگز حس خوابیدنت را در آغوشم و خندیدنت را و نامیدنم را از یاد نخواهم برد.

به دوست براستی بی گناهم علی سینا...

شاید بر حسب هزینه و فایده ،

براساس مصلحت ،

و یا تقدیر من و تو کنار هم نمانیم اما هیچگاه فراموش نمی کنم که چقدر از محبت کردن به تو می توان لذت برد.

"همه چیز کهنه می شود اگر مواظب نباشیم ، حتی عشق "

و من مواظب همه لحظه های خوب دوست داشتنم و خالق آنها هستم.