سلام بر تو ای ماه خوب مهمانی.
سلام دعا می کنم که مبارک باشی برای همه ما.
سلام بر تو ای زیباترین فرصت خود سازی. و وای بر من که
فرصت هایم را یکی یکی از دست می دهم . به عقبه ام که
خیره میشوم به وفور می یابم موقعیت ها و رمضان هایی که
بی حاصل در جریان زمان غرق و مدفون گردیدند بی حاصل.
سلام بر تو ای ماه بخشش و کرم . ای ماه دعاهای نیمه شب
ای ماه دعای ابوحمزه ثمالی. ماه افتتاح. ماه یا علی و یا عظیم .
ای بهانه برای بهشتی شدن ما بدان سلام تکیده و از پا افتاده ای
چون من را نمی دانم میپذیری یا نه. سلام منی که شب و روز
غصه های دو دو تا چهارتای دنیا و حرف های بی ارزش و پشیزی
دیگران مجال نماز اول وقت و عبادت بی ریا و تمرکز سر نماز و
هزاران توفیق دیگر را از من صلب میکند.
سلام کسی که اگر هم سراغ عبادت می آید برای خودش هست
و نه برای خدا .
سلام منی که هنوز فکر میکنم میفهم و درستی را من صاحبم
در حالی که کاملا در اشتباه و خیلی مواقع فکر میکنم که فکر
میکنم که درست میگویم.
سلام کسی که در غربت غریب باز هم دوست دارد
نیمه شب به در گاه تو بیاید و العفو بگوید.
سلام کسی که شب قدر را تا صبح حتی راحت تر از شبهای
دیگر سر به بالین میگذارد.
سلام کسی که در میانه های تو نفس نفس میزند چون شنیده
که نفس کشیدن آدمی در این ماه کم از عبادت نیست. کسی
که هم خوابش عبادت است و هم همه ی کارهایش مباحش.
سلام به ماه زیبای مهمانی......مهمانی خدا. با خود ماه رمضان
را به مثابه ی راهی میبینم بهشتی و دور از هر گزند. و هادی
حقیقی به مقصد یعنی یک مرهونیت تمام و کمال.
با خود تمام سال را رمضان خیال میکنم. چه میشد که شیطان
همیشه در بند باشد. صدایی درونی نهیب گونه مرا یاد دورانی
که روزه خوری های هم محلی ها و هم کلاسیها
و بعضی اهالی کوچه و خیابان می اندازد. اینجاست که کنجکاو
میشوم که در غیاب شیطان این معاصی و این شیطنت ها از کجاست.
جواب ندهید که این به خاطر نفس ضعیف آنهاست که مغموم میشوم!
ای ماه رمضان می خواهم حرف نزنم نه سلام کنم نه خداحافظی!
می خواهم در زندان غربت گریه کنم و سبک بشوم تا خانه ی
دلم را برای امدنت آب و جارو کنم .پس رخصتم بده ای ماه زیبای
مهمانی.........مهمانی خدا.
پس با اجازه......
هر احساسی دو طفست ، شک نکن 
