من اسیر غم چشمان کبوتر بودم

بام چشمان تو پروازم بود

و نمی دانستم گاه،بام هم دام می شود...

دل که بیچاره پرواز بود یادگاری شد و در دام افتاد

ماندگاری شد و در بام افتاد...

دنیا بدون چشم تو یعنی عذاب و درد

نفرین به آنکه چشم مرا از تو دور کرد

هر سال روز اخر پاییز نازنین

احوال من بپرس از این برگ های زرد

ای کاش با تو بودم و تنها نمی شدم

رفتی و خاطرات تو با من چها نکرد

فصل بهار آمده اما برای من

دنیا بدون چشم تو یعنی عذاب و درد...