پیغمبر اکرم (ص) وجود مقدس آقا بقیة الله را در هشت روایت به خورشید

 پشت ابر تشبیه کرده است. خورشیـد، جهانی را نورانی کرده، همه جا را

 منّـور فرموده، این ما هستیم که پشت ابریم. باید یک حرکتی بکنیم، کاری

بکنیم که این ابرها از بین برود. ابرهایی که در اثر گناهان دسته جمعی

و ظلمهای دسته جمعی، روی سر ما سایه افکنده را باید دسته جمعی

از بین برد. اما تو اگر میخواهی به تنهایی خورشید را ببینی، یک هواپیما

بنشین، برو آنطرف ابر، ببین خورشید چه جلوه ای دارد!

ان استـطعتم ان تنفـذوا من اقطـار السمـوات و الارض فانفذوا لاتنفذون

 الا بسلطان. یک سلطه ای پیدا کن، یک قدرت روحی پیدا کن تا بتوانی

 به آن طرف ابر برسی.

 در دعای کمیل می گوییم: و قعدت بی اغلالی. غل و زنجیرهایمان ما را به

زمین میخکوب کرده، دست و پاهایمان بسته شده. اما میخواهیم خورشید

تابانی را که پشت ابر است و دارد جهانی را نور می دهد، ببینیم. اینطوری

نمی شود. این غـل و زنجیرها را قطـع کن، این صفـات رذیـله و این اخلاق

ناپسند را از بین ببر، محبت به دنیـا را کم کن، اینـقدر به فکر مادیات نباش.

 غل و زنجیرها که قطع شد، حرکت می کنی، از ابر زمان غیبت

بیرون می روی، ببین خورشید جمالش را می بینی یا نه؟

 ببیـن از نـورش استفاده می کنی یا نه؟

 از فرمایشات استاد در روز چهارشنبه نیمه ی شعبان ۱۴۲۰

اقتباس از وبلاگ "گنجینه ی حكمت"

http://ganjine5.blogfa.com                                       لطفا داغ كنید