دعیتم فیه الی ضیافة الله بالبرکة و الرحمة و المغفرة.

وای بـر کسی که قبـل از مـاه رمضـان و بعـد از آن وزنـش مسـاوی بـاشد،

 ارزشش همان ارزش قبلی باشد، همان مرض های روحی سابق را داشته

 باشد. آمده ای سر سفره ی احسان پروردگار نشسته ای، این همه را خدا

 بخشیده، تو را نبخشیده؟ این همه رحمت خدا بر بندگانش نازل شده، بر تو

 نازل نشده؟

 انسان وقتی یک غذای معطری می خورد، حتـی گاهی لباسش هم به آن

 بـو متأثر می شود. ما باید زبانمان زبـان رحمت باشد، زبانمان زبـان مغفـرت

 باشد، زبانمان پربرکت باشد. روحمان باید از این غذا استفاده کرده باشد. در

 ماه رمضان اگر اخلاق الهی پیدا نکردید، بدانید سر این سفره ننشسته اید.

 ممکن است روزه گرفته باشیـد، ولی بدتـر از آن کسی که روزه نمی گیرد،

 کـسی است کـه روزه می گیـرد و سر سفـره نشسته است ولـی اشتـها

 ندارد. بوی این غذا حالش را به هم می زند. افراد مریض اینطورند که از بوی

 غذا هم ناراحت می شوند.  

به اینها می گوییم: حالا طرف را ببخش، مهربان باش، بیا زندگی صحیحی

داشته باش، می بینیم که حالش از این حرفـها به هم می خورد. چرا؟ به

جهت اینکه مریض است. مرضش را باید معالجه کند.

در ماه مبارک رمضان هیچ نحوه نمی شود مرضها را معالجه کرد، جز اینـکه

 در خانه ی خدا بروید و از خدا بخواهید.

از فرمایشات استاد در شب جمعه ۷ رمضان ۱۴۲۲ در قم

اقتباس از وبلاگ "گنجینه ی حكمت"

http://ganjine5.blogfa.com                                       لطفا داغ كنید