در کتاب مصباح الشریعة از امام صادق صلوات الله علیه نقل شده که تقوا

سه مرحله دارد: ۱) ترک محرمات و انجام واجبات 

                     ۲) ترک مکروهات و انجام مستحبات  

                     ۳) انسان هر کاری می کند روی بندگی و  

    فقط برای خدا باشد و کار مباح نداشته باشد.

تقوا شامل عمل می شود، شامل قلب نمی شود. به این معنا که اعمال

انسان با داشتن روحیه ی کسل، مثل مریض بدنی است که ناله می کند.

 در بیمارستان اگر همه ی مریضها بخواهند ناله کنند، نظم بیمارستان به هم

می خورد. در دنیا همه مریضند ولی باید ناله نکنند تا نظم دنیا به هم نخورد.

 اگر شما می خواهی دروغ بگویی و غیبت و مردم آزاری کنی و هنوز خودت

 را اصلاح نکرده ای، تقوا داشته باش. یعنی خودت را نگه دار و این کارها را

در اجتماع نکن. بعضی ذاتا دروغگو هستند یا آنقدر قساوت دارند که دائما

میخواهند دیگران را ناراحت کنند و تا وقتی که بخواهند خودشان را اصلاح

 کنند و به مقام تزکیه نفس برسند، اگر آزاد باشند نظام اجتماع را به هم

میزنند. این جا دستور دارند که تقوا داشته باشند. یعنی اگر چه دوست دارند

 معصیت کنند ولی نباید بکنند. اگر چه دوست دارند واجبات را ترک کنند 

ولی  باید انجام بدهند. معنای تقوا و نگه داشتن خود از محرمات این است.

کسی که تزکیه ی نفس کرده لازم نیست خودش را از گناه نگه بدارد. او نگه

 داشته شده است. چنانچه خدای تعالی در قرآن می فرماید: و اعتصموا

بحبل الله جمیعا و در آیه ی دیگر می فرماید: و اعتصموا بالله جمیعا. یعنی

طلب عصمت بکنید. یعنی طوری بر روحیاتتان مسلط باشید که مثل

معصومین دیگر میل به گناه پیدا نکنید و به فکر گناه نیفتید و حتی در قلبتان

 خطور گناه پیدا نشود. یک عده اولیاء خدا، آنهایی که تزکیه نفس کرده اند، 

اینطور هستند. اما بقیه باید با زحمت خود را از گناه نگه دارند.

از فرمایشات استاد در شب دوشنبه ۱۲ محرم ۱۴۱۸

اقتباس از وبلاگ "گنجینه ی حكمت"

http://ganjine5.blogfa.com                                           لطفا داغ كنید