حضرت جواد صلوات الله علیه فرموده اند: من زار عمتی بقم فله الجنة.

کسی که عمه ی مرا در قم زیارت کند، بهشت مال اوست.

در زیارت حضرت معصومه که از حضرت رضا صلوات الله علیه رسیده عرض

 می كنیم: یا فاطمة اشفعی لی فی الجنة.

 ای فاطمه شفاعت كن برای من در بهشت.

حالا این خانم چكار كرده كه به این مقام و عظمت رسیده؟ در یك كلمه: او از

 راه تزكیه ی نفس به این مقام رسید. او اعتصام بالله داشت. یعنی خدا را

شناخته بود. الآن اگر شما خدا را ببینید و واقعا او را احساس كنید، محال

است كه بتوانید گناه كنید. حتی اگر شما به خانه ی دوستی بروید كه

خیلی به شما محبت كرده باشد، آیا می توانید به او یك سیلی بزنید؟ محال

 است. چرا؟ چون او را می شناسید، او شما را می شناسد و فرد محترمی

 است. اگر انسان خدا را ببیند و اینهمه نعمت را كه به او داده و بداند كه

معصیت بی احترامی كردن به پروردگار است، محال است گناه بكند.

از فرمایشات استاد در شب جمعه ۱ ذیقعده ۱۴۱۸

اقتباس از وبلاگ "گنجینه ی حكمت"

http://ganjine5.blogfa.com                                       لطفا داغ كنید