خدای تعالی در حدیث قدسی می فرماید:

"کلمة لا اله الا الله حصنی فمن دخل حصنی امن من عذابی"

کسی که در حصن من، در آغوش من، تحت ردای من باشد، با من یکی

باشد، از عذاب من در امان است. فکر نکنید معنای عذاب، جهنم است.

همین که نمی دانی چکاره ای در عذاب الهی هستی. نمی دانی امام

زمانت کجاست، ارتباط روحی با امام زمانت نداری، در عذاب هستی. چه

برسد به کسانی که گناه و معصیت می کنند و علم (با فتح لام و میم)

مخالفت با پروردگار را برداشته اند و اصلا نمی فهمند زندگی یعنی چه؟

گاهی انسان به بعضی اشخاص نگاه می کند، می بیند یک کارخانه ی

کوچک نجاست سازی است. غذاهای به این خوبی را می خورد، یک

مقدارش جزء بدنش می شود، یک مقداری هم تبدیل به نجاست می شود.

هیچ فایده ای نه برای مردم ، نه خودش، نه زن و بچه اش دارد. نه رشدی،

 نه کمالی، نه ترقی. شما همین الآن فکر کنید، خیلی ها اینطورند. هیچ

عاقلی این کار را نمی کند. اگر شما غذایی را در یخچال بگذارید و صبح

ببینید بو میدهد، می گویید یخچال خراب است. حال اگر آدمی هیچ فایده ای

 نداشت، خراب است.

چطور انسان بتواند دیگران را از خواب غفلت بیدار کند؟ آخر چه بگوید؟ تو

چقدر ارزش داری؟ برای خودت چه کرده ای؟ "من ساوی یوماه فهو مغبون."

کسی که دو روزش مساوی باشد زیان کرده. وای به حالت اگر امروزت از

دیروزت بدتر باشد.

از فرمایشات استاد در شب جمعه ۲۷ رجب ۱۴۱۸ 

اقتباس از وبلاگ "گنجینه ی حكمت"

http://ganjine5.blogfa.com                                       لطفا داغ كنید