یکی از چیزهایی را که می شود به عام و خاص و خاص الخاص تقسیم کرد،

 ضیافة الله است.

ماه رمضان برای همه ی مردم کره ی زمین است. اما خیلی ها هستند که

 اصلا خدا را قبول ندارند. پس در مهمانی خدا وارد نمی شوند.

ان شا الله ما جزو آنهایی هستیم که مسلمان و شیعه ی علی بن ابیطالب

 (ع) هستیم و ان شا الله تا حدی که برایمان میسر است اهل گناه نیستیم

و واجباتمان را انجام می دهیم . پس ان شا الله مهمان خاص هستیم.

اگر کسی سر سفره ی خدا، امام زمان را هم ببیند و همیشه با آن توجه

باشد که سر سفره ای است که یک طرفش امام زمان صلوات الله علیه

نشسته، مهمان خاص الخاص است.

انسان وقتی از مهمانی بیرون می آید، حد اقلش این است که شکمش

سیر شده باشد و حد اکثرش این است که یک لذتی از این مجلس برده

باشد که بگوید: چقدر خوب شد که ما به این مجلس رفتیم.

علامت مهمان خاص الخاص این است که انسان اول ماه شوال آنقدر محزون

 و پریشان باشد که خدای تعالی شب و روز عید فطر را یک اطعام و یک

بخششی به او می دهد که این حزن و اندوهی را که او پیدا کرده، جبران

 کند. این که اول شوال را عید قرار داده اند، برای این است که خدا نمی

خواهد شما محزون باشید. خدا می خواهد تعادل بین ماه رمضان و شوال

شما حفظ شود. لذا آن را عید قرار داده است.  

از فرمایشات استاد در شب ۵ شوال ۱۴۱۹

اقتباس از وبلاگ "گنجینه ی حكمت"

http://ganjine5.blogfa.com                                       لطفا داغ كنید