واسطـه ی مـا در ایـن شب قـدری کـه در پیـش داریـم کیسـت؟ چطـور وارد

شویم؟ با چه کسی برویم که راهمان بدهند؟ شب قدر را چطور قدر بدانیم؟

گاهی می شود در وسط یک مهمـانی یک چکـی باید صاحب خانه به انسان

بدهد. ولی انسان چه کسی را باید ببیند که او یک کـاری بکند؟ در وسط ماه

رمـضـان، این ضیـافت الهـی، یـک چـنیـن امـامـی را گـذاشته اند کـه همـه از

سخـاوتش حرف می زنند. همه از محبتـش حرف می زنند. امام مجتبی (ع).

همه ی اینها حساب دارد. تولدها، لحظاتش، ساعاتش، روزهایش، ماه هایش

حسـاب دارد. بروید در خانه ی امام مـجتبی، بگویید: آقا جان،  ما بلد نیستیم

شب قدر چطوری سعادتمـان را از خدای تعـالی درخواست کنیم؟ راهنمـایی

بفرمایید. می بینی یک ارتبـاطی بین دل تـو و آن نور مقـدسی که احـاط بکلّ

شیء (بر هر چیزی احاطه دارد) برقرار می شود. 

ربنـا عجل لنـا قطنّـا قبـل یوم الحساب. آن چک شما قبل از اینکه شب قدر

بـرسد، حوالـه اش می رسد. بـه بـه! چه شب بـاعظمتی در پیـش داریـم.

از فرمایشات استاد در شب جمعه ۱۴ رمضان ۱۴۲۲