« خطبه » نام یکی از سروده های من است که در صفحه ی 45 جلد اول کتاب « ترکه و تبر » به چاپ رسیده و گزیده هایی از آنرا دوست بسیار نازنینم جناب « همای » در یکی از کاست های خود به نام سر زمین بی کران خوانده اند . پاره ای از دوستان این غزل را به صورت ناقص و گاه با غلط های زیاد در وبلاگهای خود آورده اند . دریغم آمد که غزل را به صورت کامل و بدون غلط به پیشگاه دوستان نازنین خود پیشکش نکنم .
و اما یک خبر خوش خطبه را با آواز همای می توانید از لینک زیر دانلود کنید .
http://www.box.net/shared/5h8rlfjcyb
خطبه ...
سروده ای از : مرتضی کیوان هاشمی « کیوان»
نکـند موسـم سـفر باشد ساربان خفته، بی خبر باشد
بـوی بـاران تـازه می آید نکند بوی چـشـم تـر باشد
سخنی از وفا شنیده نشد نکند گـوش خـلق کـر باشد
نکند عشق در برابر عقل دسـت ، از پـا دراز تر باشد
نکند در قلمـرو احـساس کاسـه از آش داغ تـر باشد
نکند پرده چون فـرو افـتد داسـتان ، داسـتان زر باشد
زیراین نیم کاسه های قشنگ نکـند کاسـه ی دگـر باشد
دخـتر گلـفـروش مـا نکـند یـار لات سـر گـذر باشد
نکند قـصه ی گل و بلبل هـمه پـایینـتر از کمر باشد
نكند آنكه درسِ دین می داد از خدا ، پاك بی خبر باشد
این زمین روی شاخِ گاوی بود نكند روی گـوشِ خـر باشد
همچو دروازه بود یك گوشش نكـند دیـگریـش ، در باشـد
نكند خطبه های قطره ی آب در دلِ سنـگ، بی اثـر باشد
نكـند گـفـته هـای آیـیـــنه از دهـانــش بـزرگـتر باشـد
ایستادن چو سرو در این باغ نكـند پاسـخـش تـبر باشـد
نكـند نان به نرخِ روز شـود چامه كبریتِ بی خطر باشد
نورِ « كیوان » در آسمانِ شب
نكـند پـوچ و بـی ثـمر باشـد
