بگذار. . .
سروده ای از : مرتضی کیوان هاشمی
بـگذار ! تا بـرای خـودم زنـدگی كنم !
بـا حـال و با هـوای خودم زندگی كنم
بگذار ! این تتـمه ی نـا چـیز عمـر را
بـا درد بی دوای خـودم زنـدگی كـنم!
خشتی ز خانه ام به بهشتی نمیدهم
بگذار ! در ســرای خودم زندگی كـنم
یك عمر، پای احمد و محمود سوختم
یك چند هم به پای خودم زندگی كنم
كاری به مذهب و به خدایت نداشتم
بگذار ! با خـدای خـودم زندگی كنم
بگذار جان هر كه عزیز است پیش تو
یك امشبی، برای خـودم زندگی كنم!
«كیوان» و آسمان و صـفای ستارگان
بـگذار ،با صـفای خـودم زنـدگی كـنم
