. . . .خوشم نمی آید

. غزلی از : مرتضی کیوان هاشمی

برگزیده شده از دفتر: « ترکه و تبر »

من از كرامتِ دونان ، خوشم نمی آید

من از محـبّتِ نادان ، خوشم نمی آید

از این مجسّمه،این كوهِ یخ،از این مرداب

من از طبیعتِ بی جان، خوشم نمی آید

به قولِ حافظ : اگر دستِ اهرمن باشد

من از نگینِ سلیمان ، خوشم نمی آید

مرا به باده در انظارِ خَلق دعوت كن !  

من از تخلّفِ پنهان ، خوشم نمی آید  

به پیشِ آیینه ها پُشتِ پات می بوسم

من از روابطِ پنهان ، خوشم نمی آید  

زیارتِ تو ، مرا  آرزوی  دیرین  است  

ولی زِ نخوتِ دربان، خوشم نمی آید

اگر بناست  ببارد  به روی  اقیانوس 

من از لطافتِ باران، خوشم نمی آید

ز بس كه خُدعه و نیرنگ دیده ام، دیگر

از این دو پای - از انسان - خوشم نمی آید

به حالِ خویش رهایم كنید ! دیگر من

چرا دروغ ؟ !  از ایران خوشم نمی آید

من از  نـژادِ  اهـــوراییــانِ  آزادم        

من از بهشتِ چو زندان، خوشم نمی آید

اگر  خدای  نفهمد زبانِ  پارسی ام    

از آن خدای، به قرآن ! خوشم نمی آید

اگر نه جای  محبت  بوَد ،  نه آزادی   

من از ستاره ی«كیوان «خوشم نمی آید

پی نوشت :

 بیت سوم اشاره به این شعر حافظ است:

من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم

که گاه گاه براو  دست اهرمن باشد