تـــــرانــــــه . . .

غزلی از:  مرتضی «کیوان» هاشمی /  در جلد اول دفتر (ترکه و تبر)

بیا! دوباره غزلهای عاشقانه بخوانیم
بیا! برای دل خود، كمی ترانه بخوانیم

بیا! به یاد دل نازنین،   غزل بسراییم
به یاد شاعر خاموش بی نشانه بخوانیم

دلم هوای سفر كرده است، از تو چه پنهان
بیا!  ز كوچ  پرستو،  از آشیانه  بخوانیم

اگر چه سیل حوادث خراب كرده سرامان
مگو!  ز خانه خرابی،  بیا! ز خانه بخوانیم

غمین مباش!  كه دوران  جور  دیر نپاید
بیا! به وسعت تاریخ،  جاودانه  بخوانیم

مگو! ز تنگی دل، دیو یأس گوش به زنگ است
بپای خیز! برقصیم  و  شادمانه بخوانیم

بیا! ز سوز زمستان  و  برف هیچ نگوییم
بیا! ز رویش یك برگ و  یك جوانه بخوانیم

مگو! نمانده دگر شور و شوق شعر سرودن
بهار می رسد از ره،  به این بهانه  بخوانیم

کنون که گردش «کیوان» و زهره در کف ما نیست

بیار باده! که این بیت شاعرانه بخوانیم

 بیا! دوباره غزلهای عاشقانه بخوانیم
بیا! برای دل خود كمی ترانه بخوانیم