بر طبل مرگ،چوب میزنم/

و خوب می رقصم بر دار اعدام /

بر رقص مرگ می خندم/

چرا که مرگ را با خنده و رقص

به ستیز خوانده ام !

حال که بر چوبه های دار چنگ زده ام/

در سالگرد اعدام جشن گرفته اند

اما جشن مرگ و چوبه دار/

همه بر آمدن دوباره ام خندیدند/

و من بر پیکرشان باز رقصیدم!/

آنها را به تماشاگه راز سپرده ام/

من مرگ را به تمسخر گرفته ام/

از سالگرد تولد تا رقص بر دارها را/

بارها بر تارک تاریخ می نوازم/

او را در آغوش میگیرم/

و بر دارها پا میکوبم/

من بر تماشاگران اعدام نعره می کشم/

و به نگاههای خیره/ 

با مرگی در آغوش/

آزادی را نشانه می روم/

مرگها را در آغوش باید گرفت!/

بر دارها پا باید کوبید/

تاگلهایمانبرویند /

تا آزادی رقص کنان /

در ساحل تنهاییمان دامن بگستراند…

من مرگ را به ستیز خوانده ام/

تا آزادی را با خون خویش/

ایستاده بر گرده زمان/

استوار سازم/

من آزادی را با رفاقت مرگ/

رقص کنان می خوانم/  

من آزادی را می جویم /

و بر گوش مرگ میکوبم/

من از آنسوی هستی/

بر آزادی بوسه زندگی هدیه میکنم/

و رقص ما بر دار اعدام/

سرود نرمی را /

با پژواکی خاموش/ 

در تماشاگه راز می آغازد…/

پژواک رقص بر دار!/

یعنی خنده بر رقص مرگ/

یعنی در جستجوی آزادی…/

یعنی ما آزادی می خواهیم./ 

.