در 15 سالگی آموختم كه مادران از همه بهتر می دانند و گاهی اوقات پدران هم.

در 20 سالگی یاد گرفتم كه كار خلاف فایده ای ندارد حتی اگر با مهارت انجام شود.

در 25 سالگی دانستم كه یك نوزاد مادر را از داشتن یك روز هشت ساعته و پدر را از داشتن یك شب هشت ساعته محروم می كند.

در 30 سالگی پی بردم كه قدرت جاذبه مرد است و جاذبه قدرت زن.

در 35 سالگی متوجه شدم كه آینده چیزی نیست كه انسان به ارث ببرد بلكه چیزی است كه خود می سازد.

در 40 سالگی آموختم كه رمز خوشبخت زیستن در آن نیست كه كاری را كه دوست داریم انجام دهیم .بلكه در این است كه كاری را كه انجام می دهیم دوست داشته باشیم.

در 45 سالگی یاد گرفتم كه 10 درصد از زندگی چیزهایی است كه برای انسان اتفتق می افتد و 90 درصد آن است كه چگونه نسبت به آن واكنش نشان میدهد.

در 50 سالگی پی بردم كه كتاب بهترین دوست انسان است و پیروی كوركورانه بدترین دشمن وی است.

در 55 سالگی پی بردم كه تصمیمات كوچك را باید با مغز گرفت و تصمیمات بزرگ را با قلب.

در 60 سالگی متوجه شدم كه بدون عشق می توان ایثار كرد اما هرگز بدون ایثار نمی توان عشق ورزید.

در 65 سالگی آموختم كه انسان برای لذت بردن از عمری دراز بعد از آن چه لازم است آن چه را نیز میل دارد بخورد.

در 70 سالگی یاد گرفتم كه زندگی مساله در اختیار داشتن كارت های خوب نیست. بلكه خوب بازی كردن با كارت های بد است.

در 75 سالگی دانستم كه انسان تا وقتی فكر می كند نارس است . به رشد و تكامل خود ادامه می دهد و به محض آن كه گمان كرد كه رسیده شده است دچار آفت می شود.

در 80 سالگی پی بردم كه دوست داشتن و مورد محبت قرار گرفتن بزرگ ترین لذت دنیا است.

و در 85 سالگی دریافتم كه همانا زندگی زیباست.

یا حق ...

حامد