مرد کو؟تاتن در اندازد به میدان

 هر زمان مردانه گردد در بلایی مبتلا 

رنج را داند چو راحت‌‌،مرگ راگوید پزشک

 زهر را نوشد چو شکر، درد را خواند دوا

دردمند دوست با راحت نگیرد دوستی

 آشنای عشق با شادی نگردد آشنا

ماه را ماند که در فانی شدن یابد فروغ

شمع را ماند که در گردن زدن یابد بقا

جان دهد بی آن که بشناسد همی جان را زجسم

سردهد بی آنکه وا بیند همی سر را زپا

آب شمشیرش به کام اند همی بخشد حیات

 برق پیکانش به چشم اندر همی باشد ضیاء

در مصاف عشق جان بر کف، به فتوای خرد

شاد و خندان اندر آید آن حسین کربلا

قُرّة العـــــــین بتول و دُرّة التّاج رسول

چشم جان مجتبی و نور چشم مرتضی

علت هفت و چهار و مصدر هر دو گهر

سوّم هشت و چهار و پنجم آل عبا