شهمات

بنگر این بیغوله را از دور
      طاق هایش ریخته ، دروازه هایش رو به ویرانی
                            پایه هایش ، آیه هایی از پریشانی
وصف آبادانی اش در داستان های كهن ، مسطور
                           قصه ی ویرانی اش . مشهور
   مار در او هست ، اما گنج ؟
 خانه های روشن و تاریك او ، چون عرصه ی شطرنج
سر ستون های نگون بر خاك او ، چون مهره های كهنه ی این بازی شیرین
          اسب و فیل و بیدق و فرزین
                 هر یكی در خانه ای محصور
راستی ، آیا كدامین دست با این نطع بدفرجام بازی كرد ؟
                             یا كدامین فاتح اینجا تركتازی كرد ؟
 از تو می پرسم ، الا ای باد غمگین بیابانی
         ای كه آواز عزایت را درین ویرانه می خوانی
                               آتشی ناچیز بود آیا كه با او دشمنی ورزید ؟
                             یا زمین در زیر پای شوكت و آبادی اش لرزید ؟
 بنگر این بیغوله را از دور
     هر چه می بینی در او ، مرگ است و ویرانی
                         عرصه ی جاوید آشوب و پریشانی
               مهره ی شاهش ازین لشكركشی ها ، مات
                                 با چنین شطرنج نفرین كرده ی تاریخ
            هیچ دستی نیست تا بازی كند ، هیهات !