« سپاس »

اگر در كهكشانی دور ،

دلی ، یك لحظه در صد سال ،

یاد ِ من كند بی شك ،

دل من ، در تمام لحظه های عمر ،

به یادش می تپد ، پر شور .

*

من اینك ، در دل این كهكشان نور

این منظومه های مهر

این خورشید های بوسه و لبخند ،

این رخسارهای شاد ،

شكوه ِ لطفتان را ، با كدامین عمر صد ساله ،

پاسخ توانم داد ؟

*

مرا این دست های گرم

این جان های سرشار از صفا

یك عمر پرورده ست .

دلم ‌، نور و عطر ِ این محبت های رنگین ،

زندگی كرده ست .

*

نگاه ِ مهرتان ، جان بخش چون خورشید

به روی لحظه های من درخشیده ست

به جانم نیروی گفتار بخشیده ست .

صفای مهرتان را ، با سراپای وجودم

با تمام تار و پودم ،

می پذیرم ، می برم با خویش .

مرا تا جاودان سر مست خواهد كرد ،

بیش از بیش

*

صفای مهرتان ، همواره بر من می فشاند نور

اگر از جان من ، یك ذره ماند در جهان ،

در كهكشانی دور ...

« فریدون مشیری »