دوستش دارم . وجودم از وجودش است . نفسم از نفس اوست. کوهی است در برابر طوفا ن های زندگی من.

.

.

کوه جوانی بود زیبا و سر به فلک کشیده زمانی که کودک بودم.

کوه من سد طوفان های زندگیم شد . هیچ گاه نفهمیدم چطور از ناملایملات زندگی به راحتی عبور کردم.

هر سختی را که من به راحتی و بدون کوچکترین زحمتی پشت سر می گذاشتم یک چین ، یک شیار ، بر دل و چهره کوه من نقش می بست.

روزی دیدم غاری در دل کوه من ایجاد شده !!!

زمانی که پرسیدم این چیست؟

گفت: در قلبم برای تو  کلبه ای دنج ساخته ام که هر زمان که خواستی غمت را ، درد دلت را  و هر آنچه تو را می آزارد درون آن بریزی.

قلبش را به نشان محبت بوسیدم و غصه هایم را درون کلبه دلش ریختم. کوه من باز هم پر از شیار شد. اما بازهم می خندید.

آنقدر رنجم را خرید و شادیش را به من بخشید که حالا پیر و فرتوت شده ، پر از شیار و شکستگی.دیگر آن جذابیتهای دوران کودکیم را ندارد. قامتش تحلیل رفته اما همچنان ایستاده.

 با این همه زیباتر از جوانیش به نظر می رسد. او بوی عشق میدهد . عشقی که بی منت به من هدیه کرد.

هیچ گاه نمی توانم بهای عشقش را بپردازم. اما همیشه از جمله پدر دوستت دارم عاشقانه لبخند می زند.

و من این جمله را با زبان دل بارها و بارها بر کلبه دل پدر که روزی پر از غصه اش کردم خواهم نوشت.

پدر دوستت دارم