تبلیغات


__
به نام تنها پناه آشفتگان دیار سرنوشت
2 آبان 85 - 00:09

 


گفت: تو در این آسمان پهناور چه می بینی؟


گفتم: ابر...


گفت: نباید می رفتی


گفتم: نرفتم. ماندم


گفت: به قهر رفتی؟


گفتم: دیروز به تو نرسیدم! که امروز رفته باشم


         من از آغاز نخستین دیدار در کنار تو ماندم


گفت: می دانم همه چیز بهانه ای است برای رفتن.نشستن وگریستن


گفتم: چرا گریه..؟


    رفتن و نشستن. اما گریستن را نمی خواهم نه...


گفت: برای یک دل دریا حرف نگفته...


          برای حرمت نگاه ناگهان تو...


           نگاهت...


گفتم: نگاه من...


         نگاه من نگاه تو نیست


         گناه من گناه تو نیست


گفت: هوایم را از صدایت پر کردی و یک روز بی خبر صدا را بریدی ورفتی


گفتم: دور یا نزدیک چه فرقی می کند؟!


         اگر صدا را می شنوی...

گفت: نزدیک تر باید می آمدی

گفتم: فاصله در نگاه ماست..

          اگر مرا نزدیک تر می خواهی با من حرکت کن

                                                              نا یست

                                                             با من بیا....

گفت: کجا ؟

گفتم: به نزدیک ترین جای این گره

       به امن ترین جای این صدا

       صدایی مشترک که دریا شدن را به ما می آموزد.. 


گفت: می دانم

        بازگشت صدای خود را از من می خواهی


          من شاید انعکاس صدای تو نبوده ام..!!


گفتم: بودی. هستی. خواهی بود...


           من از تو گلایه ندارم!


گفت: من سایه ی توام


         سایه نه گلایه!


گفتم: باش در من باش نه بیرون از من...


گفت: هستم! هستم!


                          اما   تو نباید می رفتی..!!

  • ارسال نظر (3)
برای ارسال نظر باید به سایت وارد شوید.
نظرها
رابی          
29 مرداد 1387 ساعت 01:52
رفتنت را دیدم
تو به من خندیدی
آتش برق نگاهت دل من آتش زد
و مرا در پس یک بغض غریب
در میان برهوتی تاریک
پشت یک خاطره سرد و تهی
با دلی سنگ رهایم کردی
مهدی          
18 آبان 1385 ساعت 09:45
میدونید چیه شما دخترا همینید قدر اون چیزایی رو که دارید نمیدونید وقتی کار از کار میگذره تازه می فهمید که نبایدهمه پلارو پشت سرتون خراب میکردید
آرمین          
6 آبان 1385 ساعت 03:25
خیلی زیبا و با احساس بود
موفق باشید
__