همه رفتند کسی دور و برم نیست
چنین بی کس شدن در باور نیست
همه رفتند کسی با ما نموندش
کسی خط دل ما رو نخوندش
همه رفتند ولی این دل ما رو...
اونی که فکر نمیکردیم سوزوندش!!!
خسته ام میفهمید؟!
خسته از آمدن و رفتن و آوار شدن.
خسته از منحنی بودن و عشق.
خسته از حس غریبانه این تنهایی...
بخدا خسته ام از اینهمه تکرار سکوت...
بخدا خسته ام از اینهمه لبخند دروغ...
بخدا خسته ام از حادثه صاعقه بودن در باد.
همه عمر دروغ، گفته ام من به همه.
گفته ام: عاشق پروانه شدم!
واله و مست شدم از ضربان دل گل!
شمع را میفهمم!
کذب محض است، دروغ است، دروغ!!
من چه میدانم از، حس پروانه شدن؟!
من چه میدانم گل، عشق را میفهمد؟ یا فقط دلبریش را بلد است؟!
من چه میدانم شمع، واپسین لحظه مرگ، حسرت زندگیش پروانه است؟ یا هراسان شده از فاجعه نیست شدن؟! ...
به خدا من همه را لاف زدم!!
بخدا من همه عمر به عشاق حسادت کردم!!
باختم من همه عمر دلم را، به سراب !!
باختم من همه عمر دلم را، به شب مبهم و کابوس پریدن از بام!!
باختم من همه عمر دلم را، به هراس تر یک بوسه به لبهای خزان!!
عشق را در ظرف کودکیم، خواب دیدم یکبار!
خواستم صادق و عاشق باشم!
خواستم مست شقایق باشم!
خواستم غرق شوم، در شط مهر و وفا اما حیف، حس من کوچک بود.
یا که شاید مغلوب، پیش زیبایی ها!!
بخدا خسته شدم...
میشود قلب مرا عفو کنید؟!
و رهایم بکنید، تا تراویدن از پنجره را درک کنم!؟
تا دلم باز شود؟!...
خسته ام درک کنید ...
