بهوش باش که ایران تو را پیام دهد
تو را پیام به صد عزّ و احترام دهد
نسیم صبح که بر سرزمین ما گذرد
ز خاک پاک نیاکان ترا سلام دهد
تو پایبند دیاری و رشته ای است نهان
که با گذشته ترا ارتباط تام دهد
به کارنامه ی پیشینیان نگر بد و خوب
که تلخکامیت آرد پدید و کام دهد
ز درس حکمت و آداب رفتگان مگسل
که این گسستگیت خواری مدام دهد
کسی که از پدران ننگ داشت ناخلف است
که مرد را شرف باب و مام نام دهد
به علم خویش بکن تکیه و به عزم درست
که علم و عزم ترا عزت و مقام دهد
ولی ز سنت دیرین متاب رخ زیراک
به مُلک سنت دیرینه احتشام دهد
شعایر پدران و معارف اجداد
حیات وقدرت اقدام و احترام دهد
به راه تست بسی دامهای دانه نمای
کجاست مرد که از دانه فرق دام دهد؟
ز دام و دانه اگر نگذری محال است این
که روزگار ترا فرصت قیام دهد
پیام مام جگر خسته را ز جان بشنو
که پند و موعظه ات با صد اهتمام دهد
ز چشم مام وطن خون چکد بر این آفاق
که سرخی شفقش جلوه صبح و شام دهد
کنام شیران ویران شده ست، بچه ی شیر
کجاست کاید و آرامش کنام دهد؟
ز چنگ بیهنران برکشد زمام امور
بدست مردم صاحب هنر زمام دهد
وطن به چنگ لئام است کو خردمندی
که درس فضل و شرافت بدین لئام دهد

ملک الشعرای بهار