حوصله هیچ كس و هیچ چیزی رو ندارم. وقتی می گم می خوام نباشی فقط به تو نیستم به همه م. می خوام دلتنگ شم. می خوام از شدت دلتنگی گریه كنم. ولی كو فرصت؟ همه چی هست. همه هستن. دور شو. شاید مهم شی. نوشته هام دیگه رنگ و بوی قدیم رو نداره. انگاری جداً دیگه نباید بنویسم. دست نوشته هامو، اونایی رو كه مثل اونوقتا می نویسم گذاشتم لای سررسید پارسال تا مثل روزای توی سررسید برن تو رودخانه ی فراموشی. حتی اگر قرار باشه اینجوری زندگیمو عوض كنم حاضرم. اینجوری! بدون نوشته! بدون زیبایی كلمات. دلم نمی خواد! نمی خوام! دوست ندارم!