سزاوار است حال دوستان آل محمّد - كه رحمت خدا بر آنان باد - بحكم دوستى و وفا و ایمان به خداوند بلند مرتبه و بزرگ و رسول كریم، در دهه اول محرم تغییر نموده و در دل و سیماى خود، آثار اندوه و درد این مصیبتهاى بزرگ و دردناك را آشكار نمایند. باید مقدارى از لذائذ زندگى را كه از خوردن و نوشیدن و حتّى خوابیدن و گفتن بدست مىآید ترك نموده و مانند كسى باشند كه پدر یا فرزند خود را از دست داده است. نباید احترام ناموس خداوند بزرگ و احترام پیامبر عزیز و احترام امامش كمتر از احترام خود و نزدیكانشان باشد و لازم است كه خدا و پیامبر و امامش - رحمت خداوند بر آنان باد - را بیش از خود، فرزندان و نزدیكانش دوست داشته باشد.
شیخ می فرماید :
یكى از فرزندان كوچكم در دهه اول محرم فقط نان خالى و بدون خورش مىخورد. و تا جائى كه مىدانم كسى به او نگفته بود كه این كار را انجام دهد و گمان مىكنم سرچشمه این كار دوستى باطنى او بود.
(ترجمهالمراقبات ، میرزا جواد ملكی تبریزی ص 45 )
