چقدر سخته که عشقت رو بروت باشه
نتونی هم صداش باشی

چقدر سخته که یک دنیا بها باشی
نتونی که رها باشی

چقدر سخته که بارونی بشی
نتونی آسمون باشی

چقدر سخته که زندونی بمونی بی در و دیوار
نتونی هم زبون باشی

چه بدبخته قناری که بخونه
اما رویاش حسِ بیرونه

چه بدبخته گلی که مونده تو گلدون
غمش یک قطره بارونه

چه قدر سخته که چشمات رنگ غم باشه
ولی ظاهر پر از خنده

چقدر سخته که عشقت آسمون باشه
ولی آسون  بگن چنده؟

چقدر سخته کلامت ساده پر پر شه
نتونی ناجیش باشی

چقدر سخته که رفتن راه آخر شه
نتونی راهیش باشی

چقدر سخته تو خونت عین مهمون شی
بپوسی خسته، ویرون شی

چقدر سخته دلت پر باشه ساکت شی
ولی تو سینه داغون شی

چقدر سخته که یک دنیا صدا باشی
ولی از صحنه ی خوندن جدا باشی

چقدر سخته که نزدیک خدا باشی
ولی غرق ادا باشی