ما تشتهی  که  فرمود،  لاتسرفوا ندارد

این دل  که  اشتهایی ، جز روی او ندارد

ای غافلان مگویید، این خانه را رها کن

هستی برون ز کوی، او رنگ و بو ندارد

گر رنج می نخواهی، با اشک شو گناهان

اما   گناه   عشق ،  من   شستشو  ندارد

قومی  به  جستجویت،  آواره  کو به کویند

در قلب من که هستی، این جستجو ندارد

تا کی  به  ناله و غم، اشک از بصر بریزم

مولا  بیا  که  دیگر، این  دل  صفا  ندارد

ارباب    نازنینم   ،   شرمندۀ    تو    هستم

بنگر  غلام  خود  را  ،  کو  آبرو  ندارد

خواهد  دلم  بگوید ، از  درد و رنج  برایت

اما  توان  گفتن ،  را  مو  به  مو  ندارد

خواهم  روم مصلی،  بهر  نماز  عشقت

می دانم این نمازم، جز خون وضو ندارد

جان  میدهد   غلامت ،   مولا  بیا  نظاره

جز   دیدن  تو   دیگر ،  او  آرزو  ندارد

***

"حاج آقا پناهیان"