از پنجره ی اتاقم ،

به بارش بی درنگ ابر ها می نگرم ...

جای پای کسی روی برف ها تا انتهای کوچه دیده میشود ،

هنوز در حیرتم .

،

به نشانی اش دل میسپارم و از خود می پرسم :

" چه کسی از برابر چشم هایم عبور کرد که او را ندیدم ، این جای پای کیست ؟ "

چیزی همزمان با پرواز تو در من فرو ریخت ...

برای درک بزرگی باید بزرگ بود و من هنوز بسیار ناتوانم .

شاید ،

شاید در فاصله ای که امروز از من داری ، تو را بهتر ببینم .

حجم تو برای دیدن از فاصله ی نزدیک بسیار بزرگ بود ...

چیزی فراتر از دایره ی نگاه من .

حالا می توانم هر روز به مرور دیده هایم بنشینم و تو را ،

اندک ، اندک ، باز آفرینم .