تبلیغات


__
آرشیو وبلاگ
تلنگر می زند بر شیشه ها سر پنجه باران
11 فروردین 86 - 21:25


 


 

باز باران          با ترانه  با گهرهای فراوان                  می خورد بر بام خانه

من به پشت شیشه تنها

ایستاده در گذرگاه                 رودها راه افتاده

شاد و خرم               یک دوسه گنجشک پرگو         باز هر دم

می پرند این سو و آن سو

می خورد بر شیشه و در                  مشت سیلی   آسمان امشب نیست نیلی

 

یاد آرد روز باران           گردش یک روز دیرین

خوب وشیرین توی جنگلهای گیلان                کودک ده ساله بودم

 

شاد و خرم نرم و نازک            چست وچابک

از پرنده، از چرنده، از خزنده                بود جنگل گرم و زنده

 

آسمان آبی چو دریا               یک دو ابر اینجا و آنجا

چون دل من روز روشن

 

بوی جنگل تازه و تر همچو می مستی دهنده            بر درختان می زدی پر

هر کجا زیبا پرنده

 

برکه ها آرام و آبی- برگ و گل هرجا نمایان                چتر نیلوفر درخشان

 

آفتابی

سنگها از آب جسته- از خزه پوشیده تن را پس وزغ آنجا نشسته

دم به دم در شور و غوغا

 

روخانه            با دو صد زیبا ترانه                 زیر پاهای درختان

چرخ می زد     چرخ می زد

 

همچو مستان            چشمه ها چون شیشه ها آفتابی

نرم و خوش     در جوش و لرزه                    توی آنها سنگریزه

سرخ و سبز و زرد و آبی

با دو پای کودکانه می دویدم همچو آهو          می پریدم از سرجو

دور می گشتم ز خانه

می پراندم سنگریزه     تا دهد بر آب لرزه                  بهرچاه و بهرچاله

می شکستم کرده خاله                   می کشانیدم به پایین شاخه های بیدمشکی

دست من می گشت رنگین از تمشک سرخ و مشکی

می شنیدم از پرنده داستانهای نهانی

از لب باد وزنده

رازهای زندگانی

هر چه میدیدم در آنجا   بود دلکش بود زیبا                 شاد بودم می سرودم

روزها روز دل آرا

 

داده ات خورشید رخشان                  اینچنین رخسار زیبا

ورنه بودی زشت و بی جان

این درختان با همه سبزی و خوبی                گو چه می بودند جز پاهای چوبی

گر نبودی مهر رخشان            روزها روز دل آرا

گر دل آرایی ست از خورشید باشد               این درخت سبز و زیبا

هرچه زیباییست از خورشید باشد

 

اندک اندک رفته رفته             ابرها گشتند چیره                 آسمان گردید تیره

بسته شد رخسار خورشید رخشان               ریخت باران ریخت باران

 

جنگل از باد گریزان چرخها می زد چو دریا                  دانه های گرد باران

پهن می گشتند هرجا            برق چون شمشیر بران

پاره می گرد ابرها را

تندر دیوانه غردن مشت میزد ابرها را

روی برکه مرغ آبی

از میانه از کناره           باشتابی چرخ می زند بی شماره

گیسوی سیمین مه را  شانه می زد دست باران                 بادها با فوت خوانا

می نمودندش پریشان

سبزه در زیر درختان               رفته رفته        گشت دریا

توی این دریای جوشان           جنگل وارونه پیدا

بس دلارا بود جنگل               به چه زیبا بود جنگل    بس ترانه بس فسانه

بس فسانه بس ترانه             بس گوارا بود باران

به چه زیبا بود باران

می شنیدم اندرین گوهر فشانی                  رازهای جاودانی بندهای آسمانی

بشنو از نی کودک من            پیش چشم مرد فردا

زندگانی خواه تیره خواه روشن

هست زیبا

هست زیبا

هست زیبا

 


 

  • ارسال نظر (1)
__