ضرورت ها

 

.مدیتیشن، یعنی خودتان باشید و عشق، یعنی سهیم شدن وجود خود با دیگری

 مدی تیشن به شما گنج می بخشد و عشق به شما کمک میکند آن را با دیگری سهیم شوید. این دو، بنیادی ترین چیزها هستند و بقیه ضروری نیستند

 

سه مسافر به رم رفتند. آنها با پاپ ملاقات کردند. پاپ از مسافر

اول پرسید: چند روز در اینجا می مانی؟  مسافر گفت: سه ماه. پاپ گفت: پس می توانی خیلی جاهای رم را ببینی

 

.مسافر دوم در پاسخ پاپ گفت: من شش ماه میمانم

پاپ گفت: پس  تو بیشتر از همسفرت میتوانی رم را ببینی

مسافر سوم گفت: من فقط دو هفته میمانم

پاپ گفت: تو از همه خوش شانس تری. زیرا میتوانی همه چیز 

. این شهر را ببینی

مسافرها متعجب شدند. زیرا متوجه پاسخ و منطق پاپ نشدند. تصور کنید

اگر هزار سال عمر می کردید، متوجه خیلی چیزها نمی شدید، زیرا خیلی چیزها

را به تاخیر می انداختید. اما از آن جایی که زندگی خیلی کوتاه است، نمیتوان چیزهای زیادی

. را به تاخیر انداخت. با این حال، مردم این کار را میکنند

تصور کنید اگر کسی به شما میگفت، فقط یک روز از عمرتان باقی

است، چه می کردید؟ آیا به موضوعات غیر ضروری فکر میکردید؟ نه، همه ی آنها را فراموش

می کردید. عشق می ورزیدید، دعا و مراقبه می کردید، زیرا

.فقط بیست و چهار ساعت وقت داشتید و موضوعات واقعی و ضروری را به تاخیر نمی انداختید

 

 

OshO

 

بدین وسیله من رسماً از بزرگسالی استعفا می دهم و مسئولیتهای یک کودک هشت ساله را قبول  می كنم

می خواهم به یک ساندویچ فروشی بروم و فکر کنم که آنجا یک رستوران پنج ستاره است .

می خواهم فکر کنم شکلات از پول بهتر است، چون می توانم آن را بخورم !

می خواهم زیر یک درخت بلوط بزرگ بنشینم و با دوستانم بستنی بخورم .

می خواهم درون یک چاله آب بازی کنم و بادبادک خود را در هوا پرواز دهم .

می خواهم به گذشته برگردم، وقتی همه چیز ساده بود، وقتی داشتم رنگها را،جدول ضرب را و شعرهای کودکانه را یاد می گرفتم، وقتی نمی دانستم که چه چیزهایی نمی دانم و هیچ اهمیتی هم نمی دادم .

می خواهم فکر کنم که دنیا چقدر زیباست و همه راستگو و   خوب هستند.

می خواهم ایمان داشته باشم که هر چیزی ممکن است و می خواهم که از پیچیدگیهای دنیا بی خبر باشم .

می خواهم دوباره به همان زندگی ساده خود برگردم، نمی خواهم زندگی من پر شود از کوهی از مدارک اداری، خبرهای ناراحت کننده، صورتحساب، جریمه و ..

می خواهم به نیروی لبخند ایمان داشته باشم، به یک کلمه محبت آمیز، به عدالت، به صلح، به فرشتگان، به باران، و  به ...

این دسته چک من، کلید ماشین، کارت اعتباری و بقیه مدارک، مال شما .

من رسماً از بزرگسالی استعفا می دهم

  نویسنده: سانیتا سالگا

داستانی بسیار زیبا در مورد گوتام بودا وجود دارد.

 او به مریدانش خبر داد كه در روزی مخصوص، شب ماه تمام كه در پیش است، او از این دنیا خواهد رفت.
وقتی كه ماه تمام ناپدید شود، او نیز از میان خواهد رفت.
این تصادفی نادر است كه گوتام بودا در شب ماه تمام زاده شد، در شب ماه تمام به اشراق رسید و در شب ماه تمام از دنیا رفت.
هزران نفر از مریدان از هرگوشه و كنار شتافتند تا برای آخرین بار با او دیدار كنند.
اندوهی عظیم بر همگان حاكم بود ولی آنان اشك هایشان را نگه داشته بودند تا رفتنش را دشوار نسازند. و بودا از آنان پرسید، "اگر هر سوالی دارید __ زیرا كه من فردا در اینجا نخواهم بود __ اگر در قلبتان هنوز پرسشی هست كه آن را فاش نكرده اید، همین حالا بپرسید. قبل از اینكه بروم، می خواهم كه تمام مریدانم هشیار باشند و بدون هیچ پرسش. مایلم تا مریدانم همه پاسخ باشند، نه پرسش."
هیچكس چیزی نگفت. فقط آناندا گفت، "تو چهل و دو سال است كه هر روز و هر روز پیوسته به سوال های ما پاسخ داده ای __ ما هیچ پرسشی نداریم. ما فقط گردآمده ایم تا وقتی كه در معرفت كیهانی محو می شوی، كنار تو باشیم."
"ما از روزگاران قدیم تاكنون شنیده ایم كه هرگاه مردی بیدار می میرد و بدنش را ترك
می كند، معرفتش در سراسر كائنات پخش می شود. ما فقط می خواهیم كنار تو باشیم و مزه ای از معرفت تو را بچشیم."
و سپس بودا گفت، "خوب، پس با شما وداع می كنم. من در چهار مرحله می میرم: نخست بدنم را ترك می كنم، سپس ذهنم را ترك می كنم، بعد از آن قلبم را ترك می گویم و در چهارمین مرحله، توریاTurya ، در اقیانوس جهان هستی ناپدید می گردم."
چشمانش را بست و درست در همان لحظه مردی دوان دوان آمد و گفت، "من باید چیزی از او بپرسم. من سی سال است كه این را به تاخیر انداخته ام. در این سی سال، بودا بارها به شهر من آمده بود و من همیشه فكر كردم كه این بار نزدش خواهم رفت و سوالم را خواهم پرسید. ولی هر بار كاری پیش می آمد... و من به تاخیر می انداختم. فقط حماقت انسانی __ برایم میهمان آمده بود، سرگرم مشتریان بودم، مراسم عروسی بود و باید شركت می كردم. پس من به تعویق انداختن ادامه دادم، با این فكر كه عجله ای نیست و بار دیگر كه بیاید، آنوقت از او خواهم پرسید. ولی بازهم زنم بیمار می شد، گاهی خودم بیمار بودم...... و سی سال چنین گذشت. همین حالا شنیدم كه بودا دارد می میرد. حالا دیگر نمی توانم به تعویق بیندازم.
هیچ دلیلی نمی تواند مانع من شود."
ولی آناندا گفت، "تو قدری دیر آمده ای. او سفر دورنی اش را شروع كرده است: او تا اینجا دو گام پیش رفته است: می توانیم بدنش را ببینیم كه كاملاً ساكت شده است و در مورد انداختن ذهنش........ این فقط یك ذهن خالی است، باید آن را انداخته باشد. شاید قدری طول بكشد كه قلبش را نیز بیندازد، زیرا این قلب او بود كه عشق او را، سرورش را و سكوتش را تشعشع می كرد. او چهل و دو سال سخن گفت و این تقصیر تو است كه در این سی سال فرصتی نیافتی، این مشكل تو است."
ولی بودا بازگشت. تنفس او كه رفته بود، باردیگر بازگشت، قلبش دوباره شروع به تپش كرد. چشمانش را باز كرد و گفت، "آناندا، آیا می خواهی كه نسل آینده به یاد بیاورد كه وقتی كه انسانی تشنه سررسیده بود، عشق بودا چنان كوچك بود كه نتوانست دو گام بازگردد؟
و من هنوز زنده ام __ من همیشه مورد سرزنش قرار می گیرم. مانعش نشو، بگذار سوالش را بپرسد."
آن مرد برای نخستین بار بود كه بودا را می دید و آن هم در موقعیتی بسیار عجیب: هزاران نفر در سكوت نشسته بودند و چشمانشان پر از اشك بود. و بودا تقریباً بی جان بود: او دو گام به دورن رفته بود، فقط دو گام دیگر باقی بود و او بخشی از اقیانوس معرفت می گشت.
ولی انسانی كه عشق هست، حتی در چنین موقعیتی نیز عشق را تشعشع می كند. آناندا و سایر مریدان باورشان نمی شد كه برای مردی معمولی، كه حتی مرید هم نیست، كسی كه سی سال به تعویق انداخته..... ولی عشق و مهر بودا بی نهایت است. او از مرد خواست تا سوالش را بپرسد، ولی مرد چنان منقلب شده بود كه سوالش را ازیاد برد.
مرد گفت، "من همینقدر ارضا شدم و كافی است. همین عشق تو پاسخ تمامی سوالات من است. تو نیمه جان بودی و فقط برای اینكه پاسخ مردی معمولی را بدهی كه سوالش را برای سی سال به تعویق انداخته، بازگشتی. همین برای من كفایت می كند."
او پای بودا را لمس كرد و گفت، "بگذار من آخرین مرید تو باشم، مرا مشرف كن. من آمده بودم تا سوالی بپرسم، ولی اینك سوالی وجود ندارد __ در برابر عشق تو، تمامی پرسش ها ازبین می روند. و من نمی خواهم این فرصت را كه به دست تو مشرف شوم از كف بدهم."
وبودا آن مرد را مشرف كرد