... 6 اسفند 86 - 13:25 |
گیرم که این درخت تناور در قله بلوغ آبستن از نسیم گناهی ست ، اما - ای ابر سوگوار سیه پوش ! - این شاخه شکوفه چه کرده ست کاین سان کبود مانده و خاموش ؟ گیرم خدا نخواست که این شاخ بیند ز ابر و باد نوازش اما این شاخه شکوفه که افسرد - از سردی بهار با گونه کبود - آیا چه کرده بود ؟ |
چندین هزار امید بنی آدم است این 27 بهمن 86 - 12:34 |
گفتم که مژده بخش دل خرم است این
مست از درم در آمد و دیدم غم است این
گر چشم باغ گریه تاریک من ندید ای گل زبی ستارگی شبنم است این
پروانه بال و پر زد و در دام خویش خفت پایان شام پیله ابریشم است این باز این چه ابر بود که ما را فرو گرفت تنها نه من ،گرفتگی عالم است این ای دست برده بر دل و دینم چه می کنی !!! جانم بسوختی و هنوزت کم است این؟؟؟ آه از غمت که زخمه بی راه می زنی ای چنگی زمانه چه زیر و بم است این یک دم نگاه کن که چه بر باد می دهی چندین هزار امید بنی آدم است این گفتی که شعر سایه دگر رنگ غم گرفت آری سیاه جامه صد ماتم است این |
گر به تو افتدم نظر 13 بهمن 86 - 11:03 |
گر بتو افتدم نظر چهره بچهره رو برو شرح دهم غم تو را نکته به نکته مو بمو از پی دیدن رخت همچو صبا فتاده ام خانه بخانه در بدر کوُچه به کوچه کو به کو میرود از فراق تو خون دل از دو دیده ام دجله بدجله یم به یم چشمه به چشمه جو بجو دور دهان تنگ تو عارض عنبرین خطت غنچه به غنچه گل به گل لاله به لاله بو به بو ابرو و چشم و خال تو صید نموده مرغ دل طبع بطبع دل بدل مهر بمهر و خو به خو مهر تو را دل حزین بافته بر قماش جان رشته به رشته نخ به نخ تار به تار پو به پو در دل خویش طاهره گشت و ندید جز تو را صفحه به صفحه لا به لا پرده به پرده تو به تو |
آه شبانه 13 بهمن 86 - 10:40 |
دست به دست مدعی شانه به شانه می روی
آه که با رقیب من جانب خانه می روی بی خبر از کنار من ای نفس سپیده دم گرم تر از شراره آه شبانه می روی من به زبان اشک خود می دهمت سلام و تو بر سر آتش دلم همچو زبانه می روی در نگه نیاز من موج امید ها تویی وه که چه مست و بی خبر سوی کرانه می روی گردش جام چشم تو هیچ به کام ما نشد تا به مراد مدعی همچو زمانه می روی حال که داستان من بهر تو شد فسانه ای باز بگو به خواب خوش با چه فسانه می روی؟ |
باز چه خورده ای؟ بگو 18 مهر 86 - 14:31 |
هین، کژ و راست میروی، باز چه خورده ای؟ بگو مست و خراب میروی، خانه به خانه کو به کو
با که حریف بوده ای؟ بوسه ز که ربوده ای؟ زلف که را گشوده ای؟ حلقه به حلقه مو به مو
نی! تو حریف، کِی کنی؟ ای همه چشم و روشنی خفیه روی چو ماهیان، حوض به حوض جو به جو
راست بگو، به جان تو، ای دل و جانم آن تو ای دل همچو شیشه ام، خورده میت کدو کدو
راست بگو نهان مکن، پشت به عاشقان مکن چشمه کجاست تا که من، آب کشم سبو سبو
در طلب خیــــــــــال تو، دوش میان انجمن می نشناخت بنده را، می نگریست رو به رو
چون بشناخت بنده را، بنده ی کژ رونده را گفت بیا به خانه،هی! چند روی تو سو به سو؟
عمر تو رفت در سفر، با بد و نیک و خیر و شر همچو زنان خیره سر، حجره به حجره، شو به شو
گفتمش ای رسول جان،ای سبب نزول جان زان که تو خورده ای بده، چند عتاب و گفت و گو؟
گفت شراره ای از آن، گر ببری سوی دهان حلق و دهان بسوزدت، بانگ زنی:گلو! گلو!
لقمه ی هر خورنده را، در خور او دهد خدا آنچه گلو بگیردت، حرص مکن، مجو مجو
گفتم کو شراب جان؟ ای دل و جان فدای آن من نه ام از شتردلان، تا برهم به های و هو
خامش باش و معتمَد، محرم راز نیک و بد آن که نیازمودیش، راز مگو به پیش او...
مولانا
|
طناب 26 مرداد 86 - 01:49 |
داستان در مورد یک کوهنورد است که
می خواست از بلندترین کوه ها بالا برود
او پس از سال ها آماده سازی
ما جرا جویی خود را آغاز کرد
ولی از آنجا که
افتخار کار را فقط برای خود می خواست
تصمیم گرفت تنها از کوه بالا برود
شب بلندی های کوه را تماماً
در بر گرفت و مرد هیچ چیزرا نمی دید همه چیز
سیاه بود
اصلاً دید نداشت و ابر روی ماه و ستاره
ها را پوشانده بود
همان طور که از کوه بالا می رفت
چند قدم مانده بود به قله ی کوه پایش
لیز خورد
و در حالی که به سرعت سقوط می کرد
از کوه پرت شد
در حال سقوط فقط لکه های سیاهی را در
مقابل چشمانش می دید
و احساس وحشتناک مکیده شدن به وسیله
ی قوه ی جاذبه او را
در خود می گرفت هچنان
سقوط می کرد
اکنون فکر می کرد مرگ چه قدر به او نزدیک است
ناگهان احساس کرد که طناب به دور کمرش محکم شد
بدنش میان آسمان و زمین معلق بود
و فقط طناب او را نگه داشته بود
چاره ای نماند جز فریاد بزند
(خدایا کمکم کن)
ناگهان صدای پر طنینی که از آسمان
شنیده می شد
جواب داد از من چه می خواهی ؟
_ ای خدا نجاتم ده!
_ واقعاً باور داری که من میتوانم تو را
نجات بدهم ؟
_ البته که باور دارم
_ اگر باور داری طنابی که به کمرت
بسته است پاره کن
یک لحظه سکوت
مرد تصمیم گرفت
با تمام نیرو به طناب بچسبد
گروه نجات می گویند که روز بعد یک
کوهنورد یخ زده را مرده پیدا کردند
دست هایش محکم طناب را گرفته بود
و او فقط یک متر از زمین فاصله داشت...
شما چقدر به طنابتان وابسته اید؟...
آیا حاضرید آن را رها کنید ؟ ....
|
رمه 14 اردیبهشت 86 - 06:56 |
" رمه ام گم شده است شب سنگین بیابان گویا رمه ام را دزدید
رمه ام : ناگهان گم شد و رفت.. .. چه كسی گفت خداوند شبان همه است و برادر ها را تا ته دره سبز رهنمون خواهد بود؟
من شبان رمه ی خود بودم
خود شبان من معصوم نبود
غفلت من رمه را ازکف داد
هم از این دست ترا رمه را همه را" ______________________________
|