خداحافظی زود هنگام با آدم هایی كه دوستشان داریم و با دیدنشان به سال های دور و خاطرات كودكی مان می رویم ـ همان روز هایی كه برای كم نیاوردن جلوی برادرمان بالاجبار فوتبال نگاه می كردیم ـ خیلی سخت است.

اما در همان كودكی هم یك نام آشنا بین آن همه كل كل خودنمایی می كرد.

داستان ما و ماركو فان باستن از همین جنس است .چقدر بدبخت بودیم كه سنمان به دیدن بازی های فوق العاده ی ماركو قد نمی دهد و تنها یادگاری دیدن فیلم بازی های او در میلان است.

و چقدر بدبخت بودیم كه  فرزند دلبند ما خیلی زود فوتبال را كنار گذاشت و رفت.

وقتی او را یافتیم به عنوان سر مربی هلند معرفی شده بود،خوشحال بودیم كه لااقل او را می بینیم.

 او را دیدیم كه آرامشی بی نظیر كل وجودش را فرا گرفته بود.

وقتی جام شروع شد با عشق به ایتالیا بازی ها را دنبال می كردیم. ولی مگر می شد بابا ماركو را از یاد برد؟

ماركویی كه در همان عشقمان،ایتالیا، غوغا كرد. هلند صعود كرد ایتالیا هم با او رفت.وقتی دیدیم هلند به روسیه خورده است دلمان لرزید.كه نكند آرامش بابا ماركو كار دستش بدهد...

بازی با روسیه آغاز شد.

120 دقیقه گذشت..

تابلوی نتایج چشم مارکو را آزار می داد.۳-۱ به نفع روسیه.

ماركو ایستاد با همان صلابت و آرامش..ماركو لبخند زد ورفت.

اهمه می گفتند این آرامش كار دست هلندی ها داد ولی ما می دانستیم اگر این آرامش نبود،شاید ماركو را به این اندازه دوست نداشتیم.

ماركوی آرام با هلند از جام خداحافظی كرد و ما هم منتظریم او هم مثل رایكارد به یك مربی بزرگ در فوتبال جهان بدل شود.او لیاقتش را دارد..