من به آغاز عشق نزدیکم

و تو به انتهای غرور

پس بگذار عاشق شویم

ما تماشا چیانی هستیم

 که پشت درهای بسته مانده ایم

دیر آمده ایم!

خیلی دیر...

پس به ناچار حدس می زنیم

شرط می بندیم

شک می کنیم...

وآن سوتر در صحنه

بازی به گونه ای دیگر در جریان است

(حسین پناهی)

بهار که می رسد زایشی دوباره را نوید می دهد.تولدی که چون به دنیا آمدن آدمی نوایی خوش به همراه دارد.اعتدال در بهار است که رنگ سبز به خود می گیرد و سبزی خود نوایی دلکش می طلبد.
 
بلبلان وقت گل آمد که بنالند از شوق  نه کم از بلبل مستی تو بنال ای هوشیار

دوست دارم توی بساط دست فروش‌ها دنبال بهار بگردم و با سنبل و سینره براش تاج گل و گردنبند درست كنم.

نمی‌دانم چرا هنوز با آمدن بهار مثل بچگی ‌هایم اینقدر هیجان زده می‌شوم! شاید هنوز بزرگ نشده ام!؟ مثل خیلی از آدم‌ها كه هنوز پای قولشون هستند و بزرگ نشدند ….
دلم می‌خواست آدم‌ها تولد همه‌ی فصل‌ها را جدی می ‌گرفتند.كاش این همه هیجان و تازگی را اول تیر و مهر و دی هم جشن می ‌گرفتیم.كاش یاد می ‌گرفتیم كه برای شاد بودن و جشن گرفتن و هدیه دادن هم می‌شود دنبال بهانه گشت، اما بعضی از ما آنقدر توی زندگی و مشكلاتش غرق شدیم كه حتی آمدن بهار را با این همه زیبایی نمی ‌بینیم. نمی‌دانم چطور می ‌شود لباس عید درخت‌ها را ندید! یا پرنده‌هایی كه تا چند روز پیش بهانه‌ای برای خواندن نداشتند؛ یا حتی سوسك‌هایی كه به بهانه‌ی عید دیدنی كم‌كم پیدایشان شده ….
همه‌ی این‌ها یعنی بهار یعنی تازه شدن و شكوفه كردن.
یعنی یادمان بیافتد كه با سیگار و سبد و سماور و صندلی و میز و مداد و كاغذ و مانیتور و وبلاگ و …هم می‌شود سفره چید. مهم دل‌مان است كه باید تازه بشود وگرنه با هفت تا سنگ هم می ‌شود هفت‌سین چید!

کسی به پیش پای من عطسه میکند و سفر مثل پایان همین شعر ناپیداست

گفته بودم شاید بمانی برای ریختن کاسه ای آب در آغاز سفرم  حالا

فانوسی می آویزم در مسیر عبور خویش که شاید بیایی

اگر به پیش پای تو کسی عطسه نکند می دانم نمی آیی اما فانوسی می آویزم..

وقتی رفتن آموختی، دویدن بیاموز. ودویدن که آموختی، پرواز را.

راه رفتن بیاموز، زیرا هر روز باید از خودت تا خدا گام برداری.
دویدن بیاموز، زیرا چه بهتر که از خودت تا خدا بدوی.
و پرواز را یاد بگیر، زیرا باید روزی از خودت تا خدا پر بزنی.