آری، در این بازار سوداگری راشیوه ایی دیگر است و کسی فهم کند که سودازده باشد و گرفتار موج سودا که همسایه ی دیوار به دیوار جنون است!

و چه می گویم؟

جنون، همسایه ی آرام و عاقل این دیوانه ی نا آرام خطرناک است که در کوه خاره می افتد، موم نرمش میکند و در برج پولاد میگیرد و شمع بیزارش می سازد و وای که چه شور انگیز و عظیم است عشق و ایمان !

ودریغ که فهم های خو کرده به اندک ها و آلوده به پلیدی ها آن را به زن و هوس و پستی شهوت و پلیدی زر و دیانت زور و ... بالاخره به دنیا و به زندگی اش آغشته اند! و دریغ!

و دریغ که کسی در همه عالم نمیداند که چه میگویم!

 که این عشق که در من اوفتاده است نه از آنهاست که آدمیان میشناسند که آدمیان عشق خدا را میشناسند و عشق زن را و عشق زر را و عشق جاه را و از این گونه ...

و آنچه با من است ، نه ، آنچه من با اویم با این رنگ ها بیگانه است ، عشقی است به معشوقی که از آدمیان است ... اما ... افسوس که ... نیست !

معشوق من چنان لطیف است که خود را به « بودن » نیالوده است که اگر جامه ی وجود بر تن میکرد نه معشوق من بود.

معشوق من ، رزاس من، موعود بکت ، گودو ی بکت است ، منتظری که هیچ گاه نمیرسد!

هر کسی گمشده ای دارد...
و خدا گمشده ای داشت
هرکسی دو تاست
و خدا یکی بود
و یکی چگونه می توانست باشد؟
هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند هست
 خدا کسی که احساسش کند نداشت
عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آن را ببیند
خوبی ها همواره نگران که آن را بفهمد
و زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد
و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد
و غرور در جستجوی غروری است که آن را بشکند
و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور
اما کسی نداشت....
و خدا آفریدگار بود
و چگونه می توانست نیافرید
زمین را گسترد
و آسمان ها برکشید
......................

***

دکتر علی شریعتی

سرود آفرینش:

(در آغاز هیچ نبود، کلمه بود ، و آن کلمه خدا بود) ـــــ تورات ـــــ

و (کلمه) بی زبانی که بخواندش ، و بی (اندیشه) ای که بداندش ، چگونه میتوان بود؟

و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود،

 و با (نبودن )چگونه می توان (بودن) ؟

و خدا بود، و با او، عد م ، و عدم گوش نداشت،

حرف هایی هست برای (گفتن)،                   

که اگر گوشی نبود، نمی گوییم.

و حرف هایی هست برای (نگفتن) ؛

حرف هایی که هرگز سر به (ابتذال گفتن) فرود نمی آرند.

حرف هایی شگفت، زیبا و اهورایی همین هایند،

و سرمایه ماورایی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد،

حرف های بی تاب و طاقت فرسا،

که همچون زبانه های بی قرار آتشند،

و کلماتش ، هریک ، انفجاری را به بند کشیده اند ؛

کلماتی که پاره های(بودن) آدمی اند.

اینان همواره در جستجوی (مخاطب) خویشند،

اگر یافتند، یافته می شوند.

در صمیم (وجدان) او، آرام می گیرند.

و اگر مخاطب خویش را نیافتند ، نیستند ، و اگر او را گم کردند ،

روح را از درون به آتش میکشند و، دمادم ، حریق های دهشتناک عذاب بر می افروزند.

و خدا،

برای نگفتن حرف های بسیار داشت،

که در بی کرانگی دلش موج می زد و بی قرارش می کرد.

  و عدم چگونه می توانست ((مخاطب))او باشد؟

هر کسی گمشده ای دارد،

و خدا گمشده ای داشت.

هر کسی دو تا است ، و خدا یکی بود.

هر کسی، به اندازه ای که احساسش می کنند، ((هست)).

هر کسی را نه بدان گونه که ((هست))،احساسش میکنند،

بدان گونه که ((احساسش))می کنند،هست.

انسان یک ((لفظ)) است،

که بر زبان آشنا می گذرد،

و ((بودن)) خویش را از زبان دوست، می شنود.   

هر کسی ((کلمه))ای است:

که از عقیم ماندن می هراسد،

و در خفقان جنین، خون می خورد،

و کلمه مسیح است،

آنگاه که ((روح القدس))

                             ــفرشتهء عشق ـ

 خود را بر مریم بی کسی، به

کارت حسن، می زند و با یاد آشنا،

 فراموشخانه ی عدمش را فتح می کند وخالی معصوم رحمش راـ که عدمی است خواهنده، منتظر، محتاج از ((حضور)) خویش، لبریز می سازد

 و آن گاه ، مسیح را که آنجا ، چشم به را (شدن) خویش بی قراری می کند، می بیند، می شناسد ، حس میکند،و این چنین، مسیح زاده میشود ،

کلمه (هست) میشود ، در ((فهمیده شدن))،  ((می شود)).

و در آگاهی دیگری ، به خود آگاهی می رسد، که کلمه ، در جهانی که فهمش نمی کند ،( عدمی)است که (وجود خویش را حس می کند، و یا (وجودی )  که (عدم خویش)  را. . . . !

این فرشته ها احساس ندارند ، شعور ندارند ، این حرف ها سرشان نمیشود،

((فرشته عشق نداند كه چیست؟)) اینها یك مشت عمله اند، یك عده كارمندان جزء یا كل دولت اند، باید زود به هم بگردند و سرش راهم جور شده به هم بیارند و فوری بروند سره كار دیگری!

كنتراتی كار میكنند، تقلبی كار می كنند، سر عمله شان شیطان است، درست است كه ظاهراً ‌همه مطیع و منقاد خداونده خدایند و برای او كار میكنند....

اما پنهانی دست همه شان دردست شیطان است ، همه در بیعت اویند ، عرضه اش را نداشتند كه مثل او ((عصیان )) كنند ...ا

گر نه می كردند و پنهانی می كنند.

بهترین فرشته ها همین شیطان بود. مرد  و مردانه ایستاد و گفت: ((نه ، سجده نمی كنم، تو را سجده می كنم اما این آدمك های كثیفی را كه از ((گل _متعفن)) ساخته ای نه،  این موجود ضعیف و نكبتی را كه برای شكم چرانیش خدا و بهشت و پرستش و عظمت و بزرگواری و آخرت و حق شناسی و محبت وهمه چیز را فراموش می كند، برای یك شكم انگور یا خرما یا گندم، گوسفند وار پوزه اش را به زمین فرو می برد و چشمش را بر آسمان و بر تو می بندد ، سجده نمی كنم ، این چرند بد چشم و پول دوست كاسبكار پست را سجده كنم؟

 كسی را كه به خاطرتو ، یك دسته گندم زرد و پوسیده را به قربانگاه می آورد؟

 او را كه به خاطر خوشگلی خواهرش حرف تو را زیر پا می گذارد ، پدرش را لجن مال میكند؟

برادرش را میكشد......؟

 نمی بینی اینها چه می كنند؟ زمین و زمان را به چه كثافتی كشانده اند؟

 مسیح و یحیی و زكریا و علی را بی رحمانه و درد منشانه می كشند،  تنها به علت آنكه((می توانند))؟

‌نه، تنها به علت آنكه ((شخصیت بزرگ،روح بلند و انسان پرشكوه)) تحملش برای ((اشخاص حقیر، ارواح زبون و آدمك های خوار و ذلیل))شكنجه آور است و احساس بودن آنها عقده های حقارت و پوچی را همچون ماران خوشه دار به خشم می آورد و دیوانه و هار می شوند وآنگاه با كشتن و سوختن و پوست كندن و شمع آجین كردن آنها كه بودنشان برای این زبونان جرم است آرام می گیرند، لذت می برند و شفا می یابند و آن وقت  سه میلیاردشان نوكر دو  سه  تا جانور خونخوار نامردی می شوند مثل نرون و چنگیز و تیمور و هلاكو و آشور بانی پال و خلیفه و قیصر و چومبه و متمدن هاش،استالین و هیتلر و نیكسون و هیث.....

همه بردگان رام و زبون فرعون یا قارون یا بلعم باعور!!!

آری ، من از نورم ، ذاتم از آتش پاك و زلال بی دود است ، من این لجن های مجسم پلید پست را سجده كنم....؟))

حالا این فرشته های دیگر هم كه ظاهراً‌ به حرف خدا گوش كردند و شیطان را تنها گذاشتند، دست شان روی دست اوست ، در كارشان خیانت می كنند ، دارند در ساختن آدم ها كاری می كنند كه حرف شیطان درست از آب درآید.

ممكن است بگویید: ((نه، تو بد بینی ، داری مبالغه می كنی ، اوقاتت تلخ است و همه ی دنیا را تلخ می بینی.))

چه می دانم؟ شاید!‌ اما اگر اینها با او همدست هم نیستند ،‌ اگر چنین غرضی هم ندارند ، نتیجه كارشان كه جز این نیست.

الان اگر خدا و شیطان بیایند و یك نگاهی به این بچه های حضرت قابیل  بیندازند شیطان سرش را بالا نمی گیرد و سینه اش را جلو نمی دهد؟

آن رجز ((فتبارك الله احسن الخالقین!)) برای همین ها بود؟

 یا برای فربانیان بی دفاع اینها ؟

 برای آن تنها یانی كه هنوز ناله ی دردشان را از اعماق سیاه این چاه ویل تاریخ می شنویم یا این ((همج الرعا)) ها كه از زور خوشی تركیده اند و در ته چاه سر به مرگ شان را گذاشته اند و تخت خسبیده اند؟

خدا خودش میداند كه نتیجه این بازدید چه خواهد بود.....................................    .

علی شریعتی .هبوط